حَدَّثَنَا الْحَسَنُ بْنُ الصَّبَّاحِ، حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ سَابِقٍ، حَدَّثَنَا مَالِكُ بْنُ مِغْوَلٍ، قَالَ سَمِعْتُ عَوْنَ بْنَ أَبِي جُحَيْفَةَ، ذَكَرَ عَنْ أَبِيهِ، قَالَ دُفِعْتُ إِلَى النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم وَهْوَ بِالأَبْطَحِ فِي قُبَّةٍ كَانَ بِالْهَاجِرَةِ، خَرَجَ بِلاَلٌ فَنَادَى بِالصَّلاَةِ، ثُمَّ دَخَلَ فَأَخْرَجَ فَضْلَ وَضُوءِ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم، فَوَقَعَ النَّاسُ عَلَيْهِ يَأْخُذُونَ مِنْهُ، ثُمَّ دَخَلَ فَأَخْرَجَ الْعَنَزَةَ، وَخَرَجَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم كَأَنِّي أَنْظُرُ إِلَى وَبِيصِ سَاقَيْهِ فَرَكَزَ الْعَنَزَةَ، ثُمَّ صَلَّى الظُّهْرَ رَكْعَتَيْنِ وَالْعَصْرَ رَكْعَتَيْنِ، يَمُرُّ بَيْنَ يَدَيْهِ الْحِمَارُ وَالْمَرْأَةُ.
Ҳасан ибнус-Саббоҳ бизга айтди, Муҳаммад ибн Собиқ бизга айтди, Молик ибн Миғвал бизга айтди, у деди: Авн ибн Абу Жуҳайфани эшитдим, у отасидан эслатди, у деди: Мен Набий соллаллаҳу алайҳи васалламнинг олдига келдим, у Абтаҳда бир чодирда эди, туш (қайноқ) вақти эди. Билол чиқиб намозга азон айтди, сўнг кириб Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васалламнинг таҳорат(суви) қолдиғини чиқарди. Одамлар ундан олиб (силтаб) тушди (талашди). Сўнг (Билол) кириб аназа(ни) чиқарди. Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам чиқди — гўё мен унинг икки болдири ялтирашига қараб турибман — аназани (ерга) тикди, сўнг пешинни икки ракат, асрни икки ракат ўқиди, олдидан эшак ва аёл ўтар эди.