حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ الْمُثَنَّى، وَابْنُ، بَشَّارٍ جَمِيعًا عَنِ ابْنِ أَبِي عَدِيٍّ، - قَالَ ابْنُ الْمُثَنَّى حَدَّثَنَا ابْنُ أَبِي عَدِيٍّ، - عَنْ شُعْبَةَ، عَنْ قَتَادَةَ، عَنْ أَبِي حَسَّانَ، عَنِ ابْنِ عَبَّاسٍ، - رضى الله عنهما - قَالَ صَلَّى رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم الظُّهْرَ بِذِي الْحُلَيْفَةِ ثُمَّ دَعَا بِنَاقَتِهِ فَأَشْعَرَهَا فِي صَفْحَةِ سَنَامِهَا الأَيْمَنِ وَسَلَتَ الدَّمَ وَقَلَّدَهَا نَعْلَيْنِ ثُمَّ رَكِبَ رَاحِلَتَهُ فَلَمَّا اسْتَوَتْ بِهِ عَلَى الْبَيْدَاءِ أَهَلَّ بِالْحَجِّ .
Бизга Муҳаммад ибн ал-Мусанно ва Ибн Башшор иккаласи Ибн Абу Адийдан ривоят қилиб — Ибн ал-Мусанно: бизга Ибн Абу Адий ривоят қилди, деди — у Шуъбадан, у Қатодадан, у Абу Ҳассондан, у Ибн Аббос (розияллаҳу анҳумо)дан (ривоят қилди), у деди: Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) Зуҳр (пешин)ни Зул-Ҳулайфада ўқиди, сўнг туясини чақириб, уни ўркачи ўнг томонида ишъор қилди (белги қўйиб қонатди), қонни артди ва унга икки (жуфт) наъл (сандал) қиладалади (тақди); кейин уловини минди. Улов уни Байдо (чўли) устида тик кўтарганда, у ҳажга эҳром боғлади.