حَدَّثَنَا أَحْمَدُ بْنُ حَنْبَلٍ، وَمُحَمَّدُ بْنُ عَبْدِ الْعَزِيزِ بْنِ أَبِي رِزْمَةَ، أَخْبَرَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ إِدْرِيسَ، أَخْبَرَنَا ابْنُ إِسْحَاقَ، عَنْ يَحْيَى بْنِ عَبَّادِ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ الزُّبَيْرِ، عَنْ أَبِيهِ، عَنْ أَسْمَاءَ بِنْتِ أَبِي بَكْرٍ، قَالَتْ خَرَجْنَا مَعَ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم حُجَّاجًا حَتَّى إِذَا كُنَّا بِالْعَرْجِ نَزَلَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم وَنَزَلْنَا فَجَلَسَتْ عَائِشَةُ - رضى الله عنها - إِلَى جَنْبِ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم وَجَلَسْتُ إِلَى جَنْبِ أَبِي وَكَانَتْ زِمَالَةُ أَبِي بَكْرٍ وَزِمَالَةُ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم وَاحِدَةً مَعَ غُلاَمٍ لأَبِي بَكْرٍ فَجَلَسَ أَبُو بَكْرٍ يَنْتَظِرُ أَنْ يَطْلُعَ عَلَيْهِ فَطَلَعَ وَلَيْسَ مَعَهُ بَعِيرُهُ قَالَ أَيْنَ بَعِيرُكَ قَالَ أَضْلَلْتُهُ الْبَارِحَةَ . قَالَ فَقَالَ أَبُو بَكْرٍ بَعِيرٌ وَاحِدٌ تُضِلُّهُ قَالَ فَطَفِقَ يَضْرِبُهُ وَرَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم يَتَبَسَّمُ وَيَقُولُ " انْظُرُوا إِلَى هَذَا الْمُحْرِمِ مَا يَصْنَعُ " . قَالَ ابْنُ أَبِي رِزْمَةَ فَمَا يَزِيدُ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم عَلَى أَنْ يَقُولَ " انْظُرُوا إِلَى هَذَا الْمُحْرِمِ مَا يَصْنَعُ " . وَيَتَبَسَّمُ .
Бизга Аҳмад ибн Ҳанбал ва Муҳаммад ибн Абдулазийз ибн Абу Ризма ривоят қилдилар, бизга Абдуллаҳ ибн Идрийс хабар берди, бизга Ибн Ишоқ хабар берди, у Яҳё ибн Аббод ибн Абдуллаҳ ибн Зубайрдан, у отасидан, у Асмо бинт Абу Бакрдан ривоят қилди. У деди: Биз Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам билан ҳаж қилгани чиқдик, ҳатто Аржда бўлганимизда Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам тушди, биз ҳам тушдик. Оиша розияллаҳу анҳо Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васалламнинг ёнига ўтирди, мен эса отамнинг ёнига ўтирдим. Абу Бакрнинг юки ва Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васалламнинг юки Абу Бакрнинг бир ғуломи (хизматкори) билан бирга битта эди. Абу Бакр у келишини кутиб ўтирди, у келди-ю, ёнида туяси йўқ эди. У деди: ‹Туянг қани?›. У деди: ‹Кеча уни йўқотиб қўйдим›. Шунда Абу Бакр деди: ‹Битта туя, уни ҳам йўқотасанми?›. У уни ура бошлади, Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам эса табассум қилиб дерди: «Мана бу муҳрим (эҳромдаги киши)га қаранглар, нима қиляпти». Ибн Абу Ризма деди: Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам «Мана бу муҳримга қаранглар, нима қиляпти» дейиш ва табассум қилишдан бошқа нарса қилмасди.