1918-ҳадисСунани Абу Довуд · Ҳаж китоби
حَدَّثَنَا عَبَّاسُ بْنُ عَبْدِ الْعَظِيمِ، حَدَّثَنَا عُثْمَانُ بْنُ عُمَرَ، حَدَّثَنَا عَبْدُ الْمَجِيدِ أَبُو عَمْرٍو، عَنِ الْعَدَّاءِ، بِمَعْنَاهُ .
Бизга Абу Бакр ибн Абу Шайба ривоят қилди, бизга Абдуллаҳ ибн Нумайр ривоят қилди, у Абдумалик ибн Абу Сулаймондан, у Атодан, у Ибн Аббосдан: Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам Арафа куни ‹Ло илаҳа иллаллаҳ ваҳдаҳу ло шарика лаҳ, лаҳул-мулку ва лаҳул-ҳамд, ва ҳува ало кулли шайъин қодир› (деб) кўп марта айтиб турарди, сўнг (ривоятчи ҳадисни келтириб): «Бу энг яхши дуо, мен ва мендан олдинги набийлар (пайғамбарлар) айтган энг яхши нарса шудир» (маъносини келтирди).