حَدَّثَنَا عُثْمَانُ بْنُ أَبِي شَيْبَةَ، حَدَّثَنَا عَبْدُ الرَّحْمَنِ بْنُ مَهْدِيٍّ، عَنْ سُفْيَانَ، عَنْ فِرَاسٍ، عَنِ الشَّعْبِيِّ، عَنْ مَسْرُوقٍ، عَنْ عَبْدِ اللَّهِ، فِي رَجُلٍ تَزَوَّجَ امْرَأَةً فَمَاتَ عَنْهَا وَلَمْ يَدْخُلْ بِهَا وَلَمْ يَفْرِضْ لَهَا الصَّدَاقَ فَقَالَ لَهَا الصَّدَاقُ كَامِلاً وَعَلَيْهَا الْعِدَّةُ وَلَهَا الْمِيرَاثُ . فَقَالَ مَعْقِلُ بْنُ سِنَانٍ سَمِعْتُ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم قَضَى بِهِ فِي بِرْوَعَ بِنْتِ وَاشِقٍ .
Бизга Усмон ибн Абу Шайба ривоят қилди, бизга Абдурраҳмон ибн Маҳдий Суфёндан, у Фиросдан, у аш-Шаъбийдан, у Масруқдан, у Абдуллаҳдан ривоят қилди: Бир аёлга уйланиб, унга қўшилмасдан ва унга маҳр белгиламасдан ундан вафот этган киши ҳақида (Абдуллаҳ) деди: Унга (аёлга) тўлиқ маҳр (берилади), унга идда (сақлаш) лозим ва унга мерос (берилади). Шунда Маъқил ибн Синон: «Мен Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васалламнинг Бирваъ бинт Вошиқ ҳақида шундай ҳукм қилганларини эшитдим» деди.