2132-ҳадисСунани Абу Довуд · Никоҳ китоби
حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ الْمُثَنَّى، حَدَّثَنَا عُثْمَانُ بْنُ عُمَرَ، حَدَّثَنَا عَلِيٌّ، - يَعْنِي ابْنَ الْمُبَارَكِ - عَنْ يَحْيَى، عَنْ يَزِيدَ بْنِ نُعَيْمٍ، عَنْ سَعِيدِ بْنِ الْمُسَيَّبِ، أَنَّ رَجُلاً، يُقَالُ لَهُ بَصْرَةُ بْنُ أَكْثَمَ نَكَحَ امْرَأَةً فَذَكَرَ مَعْنَاهُ . وَزَادَ وَفَرَّقَ بَيْنَهُمَا . وَحَدِيثُ ابْنِ جُرَيْجٍ أَتَمُّ .
Бизга Муҳаммад ибн ал-Мусанно ривоят қилди, бизга Усмон ибн Умар ривоят қилди, бизга Али — яъни ибн ал-Муборак — ривоят қилди, Яҳёдан, у Язид ибн Нуъаймдан, у Саид ибн ал-Мусайябдан ривоят қилдики: Басра ибн Аксам дейилувчи бир киши бир аёлга уйланди, сўнг унинг маъносини зикр қилди. Ва қўшимча қилди: «Ва уларнинг орасини ажратди.» Ибн Журайжнинг ҳадиси тўлиқроқдир.