حَدَّثَنَا ابْنُ السَّرْحِ، وَإِبْرَاهِيمُ بْنُ خَالِدٍ الْكَلْبِيُّ أَبُو ثَوْرٍ، - فِي آخَرِينَ - قَالُوا حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ إِدْرِيسَ الشَّافِعِيُّ، حَدَّثَنِي عَمِّي، مُحَمَّدُ بْنُ عَلِيِّ بْنِ شَافِعٍ عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عَلِيِّ بْنِ السَّائِبِ، عَنْ نَافِعِ بْنِ عُجَيْرِ بْنِ عَبْدِ يَزِيدَ بْنِ رُكَانَةَ، أَنَّ رُكَانَةَ بْنَ عَبْدِ يَزِيدَ، طَلَّقَ امْرَأَتَهُ سُهَيْمَةَ الْبَتَّةَ فَأَخْبَرَ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم بِذَلِكَ وَقَالَ وَاللَّهِ مَا أَرَدْتُ إِلاَّ وَاحِدَةً . فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " وَاللَّهِ مَا أَرَدْتَ إِلاَّ وَاحِدَةً " . فَقَالَ رُكَانَةُ وَاللَّهِ مَا أَرَدْتُ إِلاَّ وَاحِدَةً . فَرَدَّهَا إِلَيْهِ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَطَلَّقَهَا الثَّانِيَةَ فِي زَمَانِ عُمَرَ وَالثَّالِثَةَ فِي زَمَانِ عُثْمَانَ . قَالَ أَبُو دَاوُدَ أَوَّلُهُ لَفْظُ إِبْرَاهِيمَ وَآخِرُهُ لَفْظُ ابْنِ السَّرْحِ .
Бизга Ибн Сарҳ ва Иброҳим ибн Холид ал-Калбий Абу Савр — бошқалар билан бирга — ривоят қилдилар, улар дедилар: бизга Муҳаммад ибн Идрис аш-Шофиъий ривоят қилди, менга амаким Муҳаммад ибн Алий ибн Шофиъ Абдуллаҳ ибн Алий ибн Соибдан, у Нофиъ ибн Ужайр ибн Абду Язид ибн Руконадан ривоят қилдики, Рукона ибн Абду Язид ўз аёли Суҳаймани баттата (қатъий) талоқ қилди, сўнг Набий соллаллаҳу алайҳи васалламга буни хабар қилди ва: ‹Валлаҳи, мен фақат битта (талоқ)ни қасд қилган эдим› деди. Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам: «Валлаҳи, сен фақат биттани қасд қилдингми?» дедилар. Рукона: ‹Валлаҳи, мен фақат биттани қасд қилган эдим› деди. Шунда Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам уни ўзига қайтариб бердилар. Кейин у уни Умар замонида иккинчи марта, Усмон замонида учинчи марта талоқ қилди. Абу Довуд деди: Унинг боши Иброҳимнинг лафзи, охири эса Ибн Сарҳнинг лафзидир.