Сунани Абу Довуд — 2219-ҳадис

Талоқ китоби · Зиҳор ҳақида

2219-ҳадисСунани Абу Довуд · Талоқ китоби

حَدَّثَنَا مُوسَى بْنُ إِسْمَاعِيلَ، حَدَّثَنَا حَمَّادٌ، عَنْ هِشَامِ بْنِ عُرْوَةَ، أَنَّ جَمِيلَةَ، كَانَتْ تَحْتَ أَوْسِ بْنِ الصَّامِتِ وَكَانَ رَجُلاً بِهِ لَمَمٌ فَكَانَ إِذَا اشْتَدَّ لَمَمُهُ ظَاهَرَ مِنَ امْرَأَتِهِ فَأَنْزَلَ اللَّهُ تَعَالَى فِيهِ كَفَّارَةَ الظِّهَارِ ‏.‏

Бизга Мусо ибн Исмоил ривоят қилди, бизга Ҳаммод Ҳишом ибн Урвадан ривоят қилдики, Жамила Авс ибн Сомитнинг никоҳида эди. У бир оз ақли ноқис (ламам) одам бўлиб, ақли ноқислиги кучайганида, ўз аёлидан зиҳор қиларди. Шунда Аллаҳ таоло у ҳақда зиҳор каффаротини нозил қилди.