حَدَّثَنَا هَارُونُ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ، أَنَّ هَاشِمَ بْنَ الْقَاسِمِ، وَهِشَامًا، حَدَّثَاهُمْ قَالاَ، حَدَّثَنَا عِكْرِمَةُ بْنُ عَمَّارٍ، قَالَ حَدَّثَنِي إِيَاسُ بْنُ سَلَمَةَ، قَالَ حَدَّثَنِي أَبِي قَالَ، غَزَوْتُ مَعَ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم هَوَازِنَ - قَالَ - فَبَيْنَمَا نَحْنُ نَتَضَحَّى وَعَامَّتُنَا مُشَاةٌ وَفِينَا ضَعَفَةٌ إِذْ جَاءَ رَجُلٌ عَلَى جَمَلٍ أَحْمَرَ فَانْتَزَعَ طَلَقًا مِنْ حِقْوِ الْبَعِيرِ فَقَيَّدَ بِهِ جَمَلَهُ ثُمَّ جَاءَ يَتَغَدَّى مَعَ الْقَوْمِ فَلَمَّا رَأَى ضَعَفَتَهُمْ وَرِقَّةَ ظَهْرِهِمْ خَرَجَ يَعْدُو إِلَى جَمَلِهِ فَأَطْلَقَهُ ثُمَّ أَنَاخَهُ فَقَعَدَ عَلَيْهِ ثُمَّ خَرَجَ يَرْكُضُهُ وَاتَّبَعَهُ رَجُلٌ مِنْ أَسْلَمَ عَلَى نَاقَةٍ وَرْقَاءَ هِيَ أَمْثَلُ ظَهْرِ الْقَوْمِ - قَالَ - فَخَرَجْتُ أَعْدُو فَأَدْرَكْتُهُ وَرَأْسُ النَّاقَةِ عِنْدَ وَرِكِ الْجَمَلِ وَكُنْتُ عِنْدَ وَرِكِ النَّاقَةِ ثُمَّ تَقَدَّمْتُ حَتَّى كُنْتُ عِنْدَ وَرِكِ الْجَمَلِ ثُمَّ تَقَدَّمْتُ حَتَّى أَخَذْتُ بِخِطَامِ الْجَمَلِ فَأَنَخْتُهُ فَلَمَّا وَضَعَ رُكْبَتَهُ بِالأَرْضِ اخْتَرَطْتُ سَيْفِي فَأَضْرِبَ رَأْسَهُ فَنَدَرَ فَجِئْتُ بِرَاحِلَتِهِ وَمَا عَلَيْهَا أَقُودُهَا فَاسْتَقْبَلَنِي رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فِي النَّاسِ مُقْبِلاً فَقَالَ " مَنْ قَتَلَ الرَّجُلَ " . فَقَالُوا سَلَمَةُ بْنُ الأَكْوَعِ . قَالَ " لَهُ سَلَبُهُ أَجْمَعُ " . قَالَ هَارُونُ هَذَا لَفْظُ هَاشِمٍ .
Бизга Ҳорун ибн Абдуллаҳ ривоят қилди: Ҳошим ибн ал-Қосим ва Ҳишом уларга ривоят қилиб, дедилар: бизга Икрима ибн Аммор ривоят қилди, деди: менга Иёс ибн Салама ривоят қилди, деди: менга отам ривоят қилди. У деди: Мен Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам билан Ҳавозинга (қарши) ғазот қилдим. У деди: Биз нонушта қилиб турган пайтимизда — кўпчилигимиз пиёда эдик ва орамизда заифлар бор эди — кутилмаганда қизил туя миниб бир киши келди. У туянинг бел боғидан бир арқонни юлиб олди ва у билан туясини боғлаб қўйди. Сўнг одамлар билан нонушта қилгани келди. У уларнинг заифлигини ва уловларининг озлигини кўргач, югуриб туяси томон чиқиб, уни ечди, сўнг чўктириб устига минди ва уни ҳайдаб (қочиб) чиқиб кетди. Асламдан бир киши қўшиннинг энг яхши улови бўлган кулранг урғочи туяда уни таъқиб қилди. У деди: Мен ҳам югуриб чиқдим ва унга етиб олдим. Урғочи туянинг боши (эркак) туянинг сони ёнида эди, мен эса урғочи туянинг сони ёнида эдим. Сўнг мен илгариладим, охири (эркак) туянинг сони ёнида бўлдим. Сўнг яна илгариладим, охири туянинг жиловидан ушлаб, уни чўктирдим. У тиззасини ерга қўйганида мен қиличимни суғуриб, унинг бошига урдим, бош учиб тушди. Мен унинг уловини ва устидаги нарсаларни етаклаб келдим. Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам одамлар орасида менга рўбарў келиб: «Бу кишини ким ўлдирди?» дедилар. Улар: ‹Салама ибн ал-Акваъ› дейишди. У: «Унинг бутун ўлжаси (салаби) шунга (Саламага)» дедилар. Ҳорун деди: Бу Ҳошимнинг лафзи (сўзи).