حَدَّثَنَا مُسْلِمُ بْنُ إِبْرَاهِيمَ، وَمُوسَى بْنُ إِسْمَاعِيلَ، - الْمَعْنَى وَاحِدٌ - قَالاَ حَدَّثَنَا أَبَانُ، قَالَ حَدَّثَنَا يَحْيَى، عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ إِبْرَاهِيمَ، عَنِ ابْنِ جَابِرِ بْنِ عَتِيكٍ، عَنْ جَابِرِ بْنِ عَتِيكٍ، أَنَّ نَبِيَّ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم كَانَ يَقُولُ " مِنَ الْغَيْرَةِ مَا يُحِبُّ اللَّهُ وَمِنْهَا مَا يُبْغِضُ اللَّهُ فَأَمَّا الَّتِي يُحِبُّهَا اللَّهُ فَالْغَيْرَةُ فِي الرِّيبَةِ وَأَمَّا الْغَيْرَةُ الَّتِي يُبْغِضُهَا اللَّهُ فَالْغَيْرَةُ فِي غَيْرِ رِيبَةٍ وَإِنَّ مِنَ الْخُيَلاَءِ مَا يُبْغِضُ اللَّهُ وَمِنْهَا مَا يُحِبُّ اللَّهُ فَأَمَّا الْخُيَلاَءُ الَّتِي يُحِبُّ اللَّهُ فَاخْتِيَالُ الرَّجُلِ نَفْسَهُ عِنْدَ الْقِتَالِ وَاخْتِيَالُهُ عِنْدَ الصَّدَقَةِ وَأَمَّا الَّتِي يُبْغِضُ اللَّهُ فَاخْتِيَالُهُ فِي الْبَغْىِ " . قَالَ مُوسَى " وَالْفَخْرِ " .
Бизга Муслим ибн Иброҳим ва Мусо ибн Исмоил — маъно бир хил — ривоят қилиб дедилар: бизга Абон ривоят қилди, деди: бизга Яҳё Муҳаммад ибн Иброҳимдан, у Ибн Жобир ибн Атикдан, у Жобир ибн Атикдан ривоят қилдики, Аллаҳнинг набийси соллаллаҳу алайҳи васаллам дердилар: «Ғайратнинг шундайлари борки, Аллаҳ уни севади, шундайлари ҳам борки, Аллаҳ уни ёмон кўради. Аллаҳ севадиган ғайрат — шубҳа (рийба) ўрнидаги ғайратдир, Аллаҳ ёмон кўрадиган ғайрат эса — шубҳа йўқ ўриндаги ғайратдир. Кибрнинг (хуяло) ҳам шундайлари борки, Аллаҳ уни ёмон кўради, шундайлари ҳам борки, Аллаҳ уни севади. Аллаҳ севадиган кибр — кишининг жанг пайтида ўзини гердайтириши (мардона кўрсатиши) ва садақа пайтида (фахр билан) гердайишидир, Аллаҳ ёмон кўрадигани эса — унинг зулм-тажовузда гердайишидир». Мусо: «ва фахрланишда» деди.