حَدَّثَنَا مُوسَى بْنُ إِسْمَاعِيلَ، حَدَّثَنَا إِبْرَاهِيمُ، - يَعْنِي ابْنَ سَعْدٍ - أَخْبَرَنَا ابْنُ شِهَابٍ، أَخْبَرَنِي عَمْرُو بْنُ جَارِيَةَ الثَّقَفِيُّ، - حَلِيفُ بَنِي زُهْرَةَ - عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ، عَنِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم قَالَ بَعَثَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم عَشَرَةً عَيْنًا وَأَمَّرَ عَلَيْهِمْ عَاصِمَ بْنَ ثَابِتٍ فَنَفَرُوا لَهُمْ هُذَيْلٌ بِقَرِيبٍ مِنْ مِائَةِ رَجُلٍ رَامٍ فَلَمَّا أَحَسَّ بِهِمْ عَاصِمٌ لَجَئُوا إِلَى قَرْدَدٍ فَقَالُوا لَهُمُ انْزِلُوا فَأَعْطُوا بِأَيْدِيكُمْ وَلَكُمُ الْعَهْدُ وَالْمِيثَاقُ أَنْ لاَ نَقْتُلَ مِنْكُمْ أَحَدًا فَقَالَ عَاصِمٌ أَمَّا أَنَا فَلاَ أَنْزِلُ فِي ذِمَّةِ كَافِرٍ . فَرَمَوْهُمْ بِالنَّبْلِ فَقَتَلُوا عَاصِمًا فِي سَبْعَةِ نَفَرٍ وَنَزَلَ إِلَيْهِمْ ثَلاَثَةُ نَفَرٍ عَلَى الْعَهْدِ وَالْمِيثَاقِ مِنْهُمْ خُبَيْبٌ وَزَيْدُ بْنُ الدَّثِنَةِ وَرَجُلٌ آخَرُ فَلَمَّا اسْتَمْكَنُوا مِنْهُمْ أَطْلَقُوا أَوْتَارَ قِسِيِّهِمْ فَرَبَطُوهُمْ بِهَا فَقَالَ الرَّجُلُ الثَّالِثُ هَذَا أَوَّلُ الْغَدْرِ وَاللَّهِ لاَ أَصْحَبُكُمْ إِنَّ لِي بِهَؤُلاَءِ لأُسْوَةً . فَجَرُّوهُ فَأَبَى أَنْ يَصْحَبَهُمْ فَقَتَلُوهُ فَلَبِثَ خُبَيْبٌ أَسِيرًا حَتَّى أَجْمَعُوا قَتْلَهُ فَاسْتَعَارَ مُوسَى يَسْتَحِدُّ بِهَا فَلَمَّا خَرَجُوا بِهِ لِيَقْتُلُوهُ قَالَ لَهُمْ خُبَيْبٌ دَعُونِي أَرْكَعْ رَكْعَتَيْنِ ثُمَّ قَالَ وَاللَّهِ لَوْلاَ أَنْ تَحْسِبُوا مَا بِي جَزَعًا لَزِدْتُ .
Бизга Мусо ибн Исмоил ривоят қилди, бизга Иброҳим — яъни Ибн Саъд — ривоят қилди, бизга Ибн Шиҳоб хабар берди, менга Амр ибн Жория ас-Сақафий — Бану Зуҳранинг иттифоқдоши — Абу Ҳурайрадан, у Набий соллаллаҳу алайҳи васалламдан хабар берди. У деди: Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам ўн кишини жосус қилиб юбордилар ва уларга Осим ибн Собитни амир қилдилар. Ҳузайл (қабиласи) уларга қарши юзтага яқин ўқчи киши билан отланди. Осим уларни сезгач, улар бир тепаликка чиқиб олдилар. (Ҳузайллар) уларга: ‹Тушинглар ва ўзингизни (қўлингизни) топширинглар, сизларга аҳд ва мисоқ (кафолат) берамизки, сизлардан бирортангизни ўлдирмаймиз› дейишди. Осим: ‹Мен эса кофирнинг зиммасига (ҳимоясига ишониб) тушмайман› деди. Шунда улар ўқ билан отдилар ва Осимни етти киши билан ўлдирдилар. Уч киши эса аҳд ва мисоқ устига уларга (таслим бўлиб) тушди — улардан Хубайб, Зайд ибн ад-Дасина ва бошқа бир киши. (Ҳузайллар) улардан қудратли бўлгач, камонларининг ипини ечиб, улар билан уларни боғладилар. Учинчи киши: ‹Бу — хиёнатнинг бошланишидир, валлаҳи мен сизларга ҳамроҳ бўлмайман, мана буларда (ўлдирилганларда) мен учун ибрат бор› деди. Улар уни судрадилар, бироқ у уларга ҳамроҳ бўлишдан бош тортди, шунда улар уни ўлдирдилар. Хубайб эса асир бўлиб қолди, охири улар уни ўлдиришга қарор қилдилар. У (соч олдирувчи) устара қарз сўради. Уни ўлдиргани олиб чиқишганда, Хубайб уларга: ‹Мени қўйинглар, икки ракаат (намоз) ўқиб олай› деди. Сўнг: ‹Валлаҳи, мендаги қўрқувни (жазъа) деб ўйламасангиз эди, яна кўпайтирар эдим› деди.