حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ بَشَّارٍ، وَمُحَمَّدُ بْنُ الْمُثَنَّى، قَالاَ حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ جَعْفَرٍ، حَدَّثَنَا شُعْبَةُ، عَنْ مَنْصُورِ بْنِ الْمُعْتَمِرِ، قَالَ سَمِعْتُ رِبْعِيَّ بْنَ حِرَاشٍ، يُحَدِّثُ عَنْ زَيْدِ بْنِ ظَبْيَانَ، يَرْفَعُهُ إِلَى أَبِي ذَرٍّ عَنِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم قَالَ " ثَلاَثَةٌ يُحِبُّهُمُ اللَّهُ وَثَلاَثَةٌ يَبْغَضُهُمُ اللَّهُ فَأَمَّا الَّذِينَ يُحِبُّهُمُ اللَّهُ فَرَجُلٌ أَتَى قَوْمًا فَسَأَلَهُمْ بِاللَّهِ وَلَمْ يَسْأَلْهُمْ بِقَرَابَةٍ بَيْنَهُ وَبَيْنَهُمْ فَمَنَعُوهُ فَتَخَلَّفَ رَجُلٌ بِأَعْقَابِهِمْ فَأَعْطَاهُ سِرًّا لاَ يَعْلَمُ بِعَطِيَّتِهِ إِلاَّ اللَّهُ وَالَّذِي أَعْطَاهُ وَقَوْمٌ سَارُوا لَيْلَتَهُمْ حَتَّى إِذَا كَانَ النَّوْمُ أَحَبَّ إِلَيْهِمْ مِمَّا يُعْدَلُ بِهِ نَزَلُوا فَوَضَعُوا رُءُوسَهُمْ فَقَامَ أَحَدُهُمْ يَتَمَلَّقُنِي وَيَتْلُو آيَاتِي وَرَجُلٌ كَانَ فِي سَرِيَّةٍ فَلَقِيَ الْعَدُوَّ فَهُزِمُوا وَأَقْبَلَ بِصَدْرِهِ حَتَّى يُقْتَلَ أَوْ يُفْتَحَ لَهُ . وَالثَّلاَثَةُ الَّذِينَ يَبْغَضُهُمُ اللَّهُ الشَّيْخُ الزَّانِي وَالْفَقِيرُ الْمُخْتَالُ وَالْغَنِيُّ الظَّلُومُ " . حَدَّثَنَا مَحْمُودُ بْنُ غَيْلاَنَ، حَدَّثَنَا النَّضْرُ بْنُ شُمَيْلٍ، عَنْ شُعْبَةَ، نَحْوَهُ . قَالَ أَبُو عِيسَى هَذَا حَدِيثٌ صَحِيحٌ . وَهَكَذَا رَوَى شَيْبَانُ، عَنْ مَنْصُورٍ، نَحْوَ هَذَا وَهَذَا أَصَحُّ مِنْ حَدِيثِ أَبِي بَكْرِ بْنِ عَيَّاشٍ .
Бизга Муҳаммад ибн Башшор ва Муҳаммад ибн ал-Мусанно ривоят қилиб, иккаласи дедилар: бизга Муҳаммад ибн Жаъфар ривоят қилди, бизга Шуъба ривоят қилди, у Мансур ибн ал-Муътамирдан (ривоят қилди), у деди: мен Рибъий ибн Ҳирошни Зайд ибн Забёндан ривоят қилиб, уни Абу Заррга марфуъ қилиб, у Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам)дан (ривоят қилаётганини) эшитдим, у: «Уч (тоифа киши)ни Аллаҳ севади ва уч (тоифа киши)ни Аллаҳ ёмон кўради. Аллаҳ севадиганлар: бир қавмга келиб, улардан Аллаҳ (ҳаққи) ила сўраган — ўзи билан улар орасидаги қариндошлик (ҳаққи) ила сўрамаган — бироқ улар унга бермаган киши; шунда бир киши уларнинг ортида қолиб, унга яширинча берган бўлиб, унинг бу инъомини Аллаҳдан ва берувчидан бошқа ҳеч ким билмайди; ва кечалари йўл юриб, уйқу улар учун унга тенг тутиладиган ҳар нарсадан кўра суюмлироқ бўлганда тушиб, бошларини (ёстиққа) қўйган қавм, улардан бири туриб Менга (ибодат ила) яқинлашиб, Менинг оятларимни тиловат қилади; ва бирор сарияда (кичик қўшинда) бўлиб, душманга дуч келиб, улар мағлуб бўлганда, ўлдирилгунча ёки унга (ғалаба) фатҳ этилгунча кўкраги билан (қарши) юзланган киши. Аллаҳ ёмон кўрадиган уч (тоифа) эса: зино қилувчи қари, кибрланган камбағал ва золим бой,» дедилар. Бизга Маҳмуд ибн Ғайлон ривоят қилди, бизга ан-Назр ибн Шумайл ривоят қилди, у Шуъбадан шунга ўхшашини (ривоят қилди). Абу Исо (Термизий) деди: бу ҳадис саҳиҳдир. Шайбон ҳам Мансурдан шунга ўхшаш ривоят қилган, ва бу Абу Бакр ибн Айёшнинг ҳадисидан кўра саҳиҳроқдир.