أَخْبَرَنَا مُحَمَّدُ بْنُ الْمُثَنَّى، قَالَ حَدَّثَنَا مُحَمَّدٌ، قَالَ حَدَّثَنَا شُعْبَةُ، عَنْ مَنْصُورٍ، قَالَ سَمِعْتُ رِبْعِيًّا، عَنْ زَيْدِ بْنِ ظَبْيَانَ، رَفَعَهُ إِلَى أَبِي ذَرٍّ عَنِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم قَالَ " ثَلاَثَةٌ يُحِبُّهُمُ اللَّهُ عَزَّ وَجَلَّ رَجُلٌ أَتَى قَوْمًا فَسَأَلَهُمْ بِاللَّهِ وَلَمْ يَسْأَلْهُمْ بِقَرَابَةٍ بَيْنَهُ وَبَيْنَهُمْ فَمَنَعُوهُ فَتَخَلَّفَهُمْ رَجُلٌ بِأَعْقَابِهِمْ فَأَعْطَاهُ سِرًّا لاَ يَعْلَمُ بِعَطِيَّتِهِ إِلاَّ اللَّهُ عَزَّ وَجَلَّ وَالَّذِي أَعْطَاهُ وَقَوْمٌ سَارُوا لَيْلَتَهُمْ حَتَّى إِذَا كَانَ النَّوْمُ أَحَبَّ إِلَيْهِمْ مِمَّا يُعْدَلُ بِهِ نَزَلُوا فَوَضَعُوا رُءُوسَهُمْ فَقَامَ يَتَمَلَّقُنِي وَيَتْلُو آيَاتِي وَرَجُلٌ كَانَ فِي سَرِيَّةٍ فَلَقُوا الْعَدُوَّ فَانْهَزَمُوا فَأَقْبَلَ بِصَدْرِهِ حَتَّى يُقْتَلَ أَوْ يُفْتَحَ لَهُ " .
Бизга Муҳаммад ибн ал-Мусанно хабар берди, у деди: бизга Муҳаммад ривоят қилди, у деди: бизга Шуъба ривоят қилди, Мансурдан, у деди: Мен Рибъийни эшитдим, Зайд ибн Забёндан, у уни Абу Заррга кўтарган ҳолда, Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам)дан (ривоят қилдики), у дедилар: «Аллаҳ азза ва жалла учта (кишини) яхши кўради: бир киши бир қавмга келиб, улардан ўзи билан улар орасидаги қариндошлик билан эмас, балки Аллаҳ (номи) билан (бирор нарса) сўрайди, аммо улар унга бермайдилар, шунда бир киши уларнинг ортидан ортда қолиб, унга яширинча беради ва унинг бу ҳадясини Аллаҳ азза ва жалладан ҳамда унга берган кишидан бошқа ҳеч ким билмайди. Яна бир қавм тун бўйи юриб, уйқу улар учун унга тенг келадиган ҳар қандай нарсадан суюклироқ бўлиб қолганида, тўхтаб бошларини қўядилар, сўнг (улардан) бир киши туриб Менга ёлворади ва Менинг оятларимни тиловат қилади. Яна бир киши сария (жангчи гуруҳ)да бўлиб, улар душман билан тўқнашадилар ва улар қочадилар, аммо у ўлдирилгунча ёки унга (ғалаба) очилгунча кўкраги билан олдинга интилади.»