حَدَّثَنَا مُوسَى بْنُ إِسْمَاعِيلَ، حَدَّثَنَا حَمَّادٌ، عَنْ إِسْحَاقَ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ أَبِي طَلْحَةَ، عَنْ عَلِيِّ بْنِ يَحْيَى بْنِ خَلاَّدٍ، عَنْ عَمِّهِ، أَنَّ رَجُلاً، دَخَلَ الْمَسْجِدَ فَذَكَرَ نَحْوَهُ قَالَ فِيهِ فَقَالَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم " إِنَّهُ لاَ تَتِمُّ صَلاَةٌ لأَحَدٍ مِنَ النَّاسِ حَتَّى يَتَوَضَّأَ فَيَضَعَ الْوُضُوءَ " . يَعْنِي مَوَاضِعَهُ " ثُمَّ يُكَبِّرُ وَيَحْمَدُ اللَّهَ جَلَّ وَعَزَّ وَيُثْنِي عَلَيْهِ وَيَقْرَأُ بِمَا تَيَسَّرَ مِنَ الْقُرْآنِ ثُمَّ يَقُولُ اللَّهُ أَكْبَرُ ثُمَّ يَرْكَعُ حَتَّى تَطْمَئِنَّ مَفَاصِلُهُ ثُمَّ يَقُولُ سَمِعَ اللَّهُ لِمَنْ حَمِدَهُ حَتَّى يَسْتَوِيَ قَائِمًا ثُمَّ يَقُولُ اللَّهُ أَكْبَرُ ثُمَّ يَسْجُدُ حَتَّى تَطْمَئِنَّ مَفَاصِلُهُ ثُمَّ يَقُولُ اللَّهُ أَكْبَرُ وَيَرْفَعُ رَأْسَهُ حَتَّى يَسْتَوِيَ قَاعِدًا ثُمَّ يَقُولُ اللَّهُ أَكْبَرُ ثُمَّ يَسْجُدُ حَتَّى تَطْمَئِنَّ مَفَاصِلُهُ ثُمَّ يَرْفَعُ رَأْسَهُ فَيُكَبِّرُ فَإِذَا فَعَلَ ذَلِكَ فَقَدْ تَمَّتْ صَلاَتُهُ " .
Бизга Мусо ибн Исмоил ривоят қилди, бизга Ҳаммод Исъҳоқ ибн Абдуллаҳ ибн Абу Талҳадан, у Али ибн Яҳё ибн Халлоддан, у амакисидан ривоят қилдики, бир киши масжидга кирди — ва у шунга ўхшашини зикр қилди. Унда деди: Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам дедилар: «Ҳеч бир кишининг намози то таҳорат қилиб, таҳоратни ўз ўринларига қўймагунча тамом бўлмайди, сўнг такбир айтади ва Аллаҳни — Жалла ва Азза — ҳамд қилади ва Унга сано айтади ва Қуръандан муяссар бўлганини ўқийди, сўнг Аллаҳу акбаръ дейди, сўнг бўғимлари таскин топгунча рукуъ қилади, сўнг Самиъаллаҳу лиман ҳамидаҳъ дейди то тик туриб ростлангунча, сўнг Аллаҳу акбаръ дейди, сўнг бўғимлари таскин топгунча сажда қилади, сўнг Аллаҳу акбаръ дейди ва ўтириб ростлангунча бошини кўтаради, сўнг Аллаҳу акбаръ дейди, сўнг бўғимлари таскин топгунча сажда қилади, сўнг бошини кўтариб такбир айтади. Буни қилса, намози тамом бўлди».