حَدَّثَنَا أَبُو الْيَمَانِ، قَالَ حَدَّثَنَا شُعَيْبٌ، عَنِ الزُّهْرِيِّ، قَالَ أَخْبَرَنِي أَبُو بَكْرِ بْنُ عَبْدِ الرَّحْمَنِ بْنِ الْحَارِثِ بْنِ هِشَامٍ، وَأَبُو سَلَمَةَ بْنُ عَبْدِ الرَّحْمَنِ أَنَّ أَبَا هُرَيْرَةَ، كَانَ يُكَبِّرُ فِي كُلِّ صَلاَةٍ مِنَ الْمَكْتُوبَةِ وَغَيْرِهَا فِي رَمَضَانَ وَغَيْرِهِ، فَيُكَبِّرُ حِينَ يَقُومُ، ثُمَّ يُكَبِّرُ حِينَ يَرْكَعُ، ثُمَّ يَقُولُ سَمِعَ اللَّهُ لِمَنْ حَمِدَهُ. ثُمَّ يَقُولُ رَبَّنَا وَلَكَ الْحَمْدُ. قَبْلَ أَنْ يَسْجُدَ، ثُمَّ يَقُولُ اللَّهُ أَكْبَرُ. حِينَ يَهْوِي سَاجِدًا، ثُمَّ يُكَبِّرُ حِينَ يَرْفَعُ رَأْسَهُ مِنَ السُّجُودِ، ثُمَّ يُكَبِّرُ حِينَ يَسْجُدُ، ثُمَّ يُكَبِّرُ حِينَ يَرْفَعُ رَأْسَهُ مِنَ السُّجُودِ، ثُمَّ يُكَبِّرُ حِينَ يَقُومُ مِنَ الْجُلُوسِ فِي الاِثْنَتَيْنِ، وَيَفْعَلُ ذَلِكَ فِي كُلِّ رَكْعَةٍ حَتَّى يَفْرُغَ مِنَ الصَّلاَةِ، ثُمَّ يَقُولُ حِينَ يَنْصَرِفُ وَالَّذِي نَفْسِي بِيَدِهِ إِنِّي لأَقْرَبُكُمْ شَبَهًا بِصَلاَةِ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم إِنْ كَانَتْ هَذِهِ لَصَلاَتَهُ حَتَّى فَارَقَ الدُّنْيَا.
Абул-Ямон бизга айтди: Шуъайб бизга айтди, Зуҳрийдан: Абу Бакр ибн Абдурраҳмон ибн Ҳорис ибн Ҳишом ва Абу Салама ибн Абдурраҳмон менга хабар бердилар: Абу Ҳурайра ҳар бир намозда — фарз ва ундан бошқаси, Рамазонда ва ундан бошқасида — такбир айтар эди. У турганида такбир айтар, сўнг руку қилганида такбир айтар, сўнг ‹Самиъаллаҳу лиман ҳамидаҳ› дер, сўнг сажда қилишдан олдин ‹Роббана ва лакал-ҳамд› дер, сўнг саждага эгилганида ‹Аллаҳу акбар› дер, сўнг саждадан бошини кўтарганида такбир айтар, сўнг сажда қилганида такбир айтар, сўнг саждадан бошини кўтарганида такбир айтар, сўнг икки (ракат)да ўтиргандан (қиёмга) турганида такбир айтар, ва буни ҳар бир ракатда — намозни тугатгунча — қилар эди. Сўнг (намоздан) қайтганида: ‹Жоним қўлида бўлган (Аллаҳ)га қасамки, мен сизлар ичида намози Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васалламга энг ўхшашингизман. У зотнинг намози дунёни тарк этгунларинча (вафотларигача) мана шу эди›, дерди.