حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ رَافِعٍ، حَدَّثَنَا عَبْدُ الرَّزَّاقِ، أَخْبَرَنَا ابْنُ جُرَيْجٍ، أَخْبَرَنِي ابْنُ شِهَابٍ، عَنْ أَبِي بَكْرِ بْنِ عَبْدِ الرَّحْمَنِ، أَنَّهُ سَمِعَ أَبَا هُرَيْرَةَ، يَقُولُ كَانَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم إِذَا قَامَ إِلَى الصَّلاَةِ يُكَبِّرُ حِينَ يَقُومُ ثُمَّ يُكَبِّرُ حِينَ يَرْكَعُ ثُمَّ يَقُولُ " سَمِعَ اللَّهُ لِمَنْ حَمِدَهُ " . حِينَ يَرْفَعُ صُلْبَهُ مِنَ الرُّكُوعِ ثُمَّ يَقُولُ وَهُوَ قَائِمٌ " رَبَّنَا وَلَكَ الْحَمْدُ " . ثُمَّ يُكَبِّرُ حِينَ يَهْوِي سَاجِدًا ثُمَّ يُكَبِّرُ حِينَ يَرْفَعُ رَأْسَهُ ثُمَّ يُكَبِّرُ حِينَ يَسْجُدُ ثُمَّ يُكَبِّرُ حِينَ يَرْفَعُ رَأْسَهُ ثُمَّ يَفْعَلُ مِثْلَ ذَلِكَ فِي الصَّلاَةِ كُلِّهَا حَتَّى يَقْضِيَهَا وَيُكَبِّرُ حِينَ يَقُومُ مِنَ الْمَثْنَى بَعْدَ الْجُلُوسِ ثُمَّ يَقُولُ أَبُو هُرَيْرَةَ إِنِّي لأَشْبَهُكُمْ صَلاَةً بِرَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم .
Абу Ҳурайра айтди: Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) намозга турганида, турган пайтда такбир айтар, кейин руку қилган пайтда такбир айтар, кейин рукуъдан белини (қоматини) кўтарган пайтда: ‹Самиаллаҳу лиман ҳамидаҳ› дер, кейин тик турган ҳолда: ‹Роббано ва лакал-ҳамд› дер, кейин саждага эгилган пайтда такбир айтар, кейин бошини кўтарган пайтда такбир айтар, кейин (яна) сажда қилган пайтда такбир айтар, кейин бошини кўтарган пайтда такбир айтар эди; кейин шу (тариқа)ни бутун намозда — уни тугатгунча — қилар эди; ва (иккинчи) икки ракатдан (қаъдадан) ўтиришдан кейин турган пайтда (ҳам) такбир айтар эди. Кейин Абу Ҳурайра: "Албатта мен намозда сизнинг ичингизда Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам)га энг ўхшашингизман" деди.