حَدَّثَنِي أَبُو كَامِلٍ الْجَحْدَرِيُّ، حَدَّثَنَا أَبُو عَوَانَةَ، عَنْ قَتَادَةَ، عَنْ نَصْرِ بْنِ عَاصِمٍ، عَنْ مَالِكِ بْنِ الْحُوَيْرِثِ، أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم كَانَ إِذَا كَبَّرَ رَفَعَ يَدَيْهِ حَتَّى يُحَاذِيَ بِهِمَا أُذُنَيْهِ وَإِذَا رَكَعَ رَفَعَ يَدَيْهِ حَتَّى يُحَاذِيَ بِهِمَا أُذُنَيْهِ وَإِذَا رَفَعَ رَأْسَهُ مِنَ الرُّكُوعِ فَقَالَ " سَمِعَ اللَّهُ لِمَنْ حَمِدَهُ " . فَعَلَ مِثْلَ ذَلِكَ .
Молик ибн ал-Ҳувайрис (ривоят қилди): Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) такбир айтганида, икки қўлини — улар билан икки қулоғига тенг (келгунча) — кўтарар; руку қилганида, икки қўлини — улар билан икки қулоғига тенг (келгунча) — кўтарар; рукуъдан бошини кўтариб: ‹Самиаллаҳу лиман ҳамидаҳ› деганида (ҳам) шундай қилар эди.