أَخْبَرَنَا مُحَمَّدُ بْنُ الْمُثَنَّى، قَالَ حَدَّثَنَا ابْنُ أَبِي عَدِيٍّ، عَنْ شُعْبَةَ، عَنْ قَتَادَةَ، عَنْ نَصْرِ بْنِ عَاصِمٍ، عَنْ مَالِكِ بْنِ الْحُوَيْرِثِ، أَنَّهُ رَأَى النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم رَفَعَ يَدَيْهِ فِي صَلاَتِهِ وَإِذَا رَكَعَ وَإِذَا رَفَعَ رَأْسَهُ مِنَ الرُّكُوعِ وَإِذَا سَجَدَ وَإِذَا رَفَعَ رَأْسَهُ مِنَ السُّجُودِ حَتَّى يُحَاذِيَ بِهِمَا فُرُوعَ أُذُنَيْهِ .
Бизга Муҳаммад ибн ал-Мусанно хабар берди, у деди: бизга Ибн Абу Адий ривоят қилди, Шуъбадан, у Қатодадан, у Наср ибн Осимдан, у Молик ибн ал-Ҳувайрисдан (ривоят қилдики), у Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам) намозларида қўлларини кўтарганларини кўрган: рукуга эгилганларида, рукудан бошларини кўтарганларида, сажда қилганларида ва саждадан бошларини кўтарганларида — то қўллари икки қулоғининг юқори қисмига тенг келгунча (кўтарар эдилар).