حَدَّثَنَا أَبُو بَكْرِ بْنُ أَبِي شَيْبَةَ، وَابْنُ، نُمَيْرٍ جَمِيعًا عَنْ وَكِيعٍ، - قَالَ أَبُو بَكْرٍ حَدَّثَنَا وَكِيعٌ، - عَنِ الأَعْمَشِ، عَنْ أَبِي وَائِلٍ، قَالَ جَاءَ رَجُلٌ يُقَالُ لَهُ نَهِيكُ بْنُ سِنَانٍ إِلَى عَبْدِ اللَّهِ فَقَالَ يَا أَبَا عَبْدِ الرَّحْمَنِ كَيْفَ تَقْرَأُ هَذَا الْحَرْفَ أَلِفًا تَجِدُهُ أَمْ يَاءً مِنْ مَاءٍ غَيْرِ آسِنٍ أَوْ مِنْ مَاءٍ غَيْرِ يَاسِنٍ قَالَ فَقَالَ عَبْدُ اللَّهِ وَكُلَّ الْقُرْآنِ قَدْ أَحْصَيْتَ غَيْرَ هَذَا قَالَ إِنِّي لأَقْرَأُ الْمُفَصَّلَ فِي رَكْعَةٍ . فَقَالَ عَبْدُ اللَّهِ هَذًّا كَهَذِّ الشِّعْرِ إِنَّ أَقْوَامًا يَقْرَءُونَ الْقُرْآنَ لاَ يُجَاوِزُ تَرَاقِيَهُمْ وَلَكِنْ إِذَا وَقَعَ فِي الْقَلْبِ فَرَسَخَ فِيهِ نَفَعَ إِنَّ أَفْضَلَ الصَّلاَةِ الرُّكُوعُ وَالسُّجُودُ إِنِّي لأَعْلَمُ النَّظَائِرَ الَّتِي كَانَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم يَقْرُنُ بَيْنَهُنَّ سُورَتَيْنِ فِي كُلِّ رَكْعَةٍ . ثُمَّ قَامَ عَبْدُ اللَّهِ فَدَخَلَ عَلْقَمَةُ فِي إِثْرِهِ ثُمَّ خَرَجَ فَقَالَ قَدْ أَخْبَرَنِي بِهَا . قَالَ ابْنُ نُمَيْرٍ فِي رِوَايَتِهِ جَاءَ رَجُلٌ مِنْ بَنِي بَجِيلَةَ إِلَى عَبْدِ اللَّهِ وَلَمْ يَقُلْ نَهِيكُ بْنُ سِنَانٍ .
Абу Воил айтди: Наҳик ибн Синон дейиладиган бир киши Абдуллаҳ (ибн Масъуд)нинг олдига келди ва: «Эй Абу Абдурраҳмон, сен бу ҳарфни қанай ўқийсан — уни алиф билан топасанми ёки ё билан: ‹мин маъин ғайри асин› ёки ‹мин маъин ғайри ёсин›?» деди. Абдуллаҳ: «Сен бутун Қуръанни — шундан бошқасини — ёдда сақлаб (санаб) қўйдингми?» деди. У: «Албатта мен муфассал (сураларни) бир ракатда ўқийман» деди. Абдуллаҳ: «Шеърни шошиб (тез) ўқигандек (шошиб) (ўқийсанми)?! Албатта (баъзи) қавмлар Қуръанни ўқийдиларки, у уларнинг бўғизларидан ўтмайди (қалбига таъсир қилмайди); лекин у қалбга тушиб, унда қарор топса, наф беради. Албатта намознинг энг афзали — рукуъ ва сажда. Мен Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) жуфтлаб ўқийдиган назоир (жуфт суролар)ни биламан — ҳар ракатда икки сура» деди. Кейин Абдуллаҳ турди; унинг ортидан Алқама кирди, кейин чиқди ва: «(Абдуллаҳ) менга уларни хабар берди (айтди)» деди. Ибн Нумайр ўз ривоятида: «Бану Бажиладан бир киши Абдуллаҳнинг олдига келди» деди ва «Наҳик ибн Синон» демади.