قَالاَ وَقَالَ أَبُو هُرَيْرَةَ ـ رضى الله عنه ـ وَكَانَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم حِينَ يَرْفَعُ رَأْسَهُ يَقُولُ سَمِعَ اللَّهُ لِمَنْ حَمِدَهُ، رَبَّنَا وَلَكَ الْحَمْدُ. يَدْعُو لِرِجَالٍ فَيُسَمِّيهِمْ بِأَسْمَائِهِمْ فَيَقُولُ " اللَّهُمَّ أَنْجِ الْوَلِيدَ بْنَ الْوَلِيدِ وَسَلَمَةَ بْنَ هِشَامٍ وَعَيَّاشَ بْنَ أَبِي رَبِيعَةَ، وَالْمُسْتَضْعَفِينَ مِنَ الْمُؤْمِنِينَ، اللَّهُمَّ اشْدُدْ وَطْأَتَكَ عَلَى مُضَرَ، وَاجْعَلْهَا عَلَيْهِمْ سِنِينَ كَسِنِي يُوسُفَ ". وَأَهْلُ الْمَشْرِقِ يَوْمَئِذٍ مِنْ مُضَرَ مُخَالِفُونَ لَهُ.
Иккаласи (Абу Бакр ва Абу Салама) айтдилар: Абу Ҳурайра розияллаҳу анҳу деди: Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам (рукудан) бошини кўтарганларида ‹Самиъаллаҳу лиман ҳамидаҳ, роббана ва лакал-ҳамд› дер, баъзи кишилар учун — уларнинг номларини айтиб — дуо қилар ва: «Аллаҳим, Валид ибн Валидни, Салама ибн Ҳишомни, Айёш ибн Абу Робиаъни ва мўминлардан заиф (эзилган)ларни қутқар. Аллаҳим, Музарга азобингни қаттиқ қил, уларга уни Юсуф (давридаги қаҳатчилик) йилларидек қил», дер эдилар. Ўша кунларда шарқ аҳли — Музардан бўлганлар — у зотга қарши (кофир) эдилар.