حَدَّثَنَا عَلِيُّ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ، قَالَ حَدَّثَنَا سُفْيَانُ، غَيْرَ مَرَّةٍ عَنِ الزُّهْرِيِّ، قَالَ سَمِعْتُ أَنَسَ بْنَ مَالِكٍ، يَقُولُ سَقَطَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم عَنْ فَرَسٍ ـ وَرُبَّمَا قَالَ سُفْيَانُ مِنْ فَرَسٍ ـ فَجُحِشَ شِقُّهُ الأَيْمَنُ، فَدَخَلْنَا عَلَيْهِ نَعُودُهُ، فَحَضَرَتِ الصَّلاَةُ، فَصَلَّى بِنَا قَاعِدًا وَقَعَدْنَا ـ وَقَالَ سُفْيَانُ مَرَّةً صَلَّيْنَا قُعُودًا ـ فَلَمَّا قَضَى الصَّلاَةَ قَالَ " إِنَّمَا جُعِلَ الإِمَامُ لِيُؤْتَمَّ بِهِ، فَإِذَا كَبَّرَ فَكَبِّرُوا وَإِذَا رَكَعَ فَارْكَعُوا، وَإِذَا رَفَعَ فَارْفَعُوا، وَإِذَا قَالَ سَمِعَ اللَّهُ لِمَنْ حَمِدَهُ. فَقُولُوا رَبَّنَا وَلَكَ الْحَمْدُ. وَإِذَا سَجَدَ فَاسْجُدُوا ". قَالَ سُفْيَانُ كَذَا جَاءَ بِهِ مَعْمَرٌ قُلْتُ نَعَمْ. قَالَ لَقَدْ حَفِظَ، كَذَا قَالَ الزُّهْرِيُّ وَلَكَ الْحَمْدُ. حَفِظْتُ مِنْ شِقِّهِ الأَيْمَنِ. فَلَمَّا خَرَجْنَا مِنْ عِنْدِ الزُّهْرِيِّ قَالَ ابْنُ جُرَيْجٍ ـ وَأَنَا عِنْدَهُ ـ فَجُحِشَ سَاقُهُ الأَيْمَنُ.
Али ибн Абдуллаҳ бизга айтди: Суфён бир неча марта бизга айтди, Зуҳрийдан: Мен Анас ибн Моликни шундай деганини эшитдим: Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам бир отдан йиқилди — баъзан Суфён ‹отдан› деди — ўнг ёнлари шилинди. Биз у зотни кўргани (касал йўқлагани) кирдик. Намоз вақти бўлди, у зот бизга ўтирган ҳолда намоз ўқиб бердилар, биз ҳам ўтирдик — Суфён бир марта ‹биз ўтириб намоз ўқидик› деди. Намозни тугатганларида: «Албатта имом унга эргашилиш учун (тайинлангандир). У такбир айтса, сиз ҳам такбир айтинг; у руку қилса, сиз ҳам руку қилинг; у (бошни) кўтарса, сиз ҳам кўтаринглар; у: ‹Самиъаллаҳу лиман ҳамидаҳ› деса, сиз: ‹Роббана ва лакал-ҳамд› денглар; у сажда қилса, сиз ҳам сажда қилинглар», дедилар. Суфён деди: Маъмар уни шундай (ривоят қилиб) келтирди. Мен: ‹Ҳа›, дедим. У: ‹Албатта (Зуҳрий) ёдда тутган, Зуҳрий шундай — ‹ва лакал-ҳамд› — деди. Мен ‹ўнг ёнлари› (деган қисмни) ёдлаб олдим›, деди. Биз Зуҳрийнинг олдидан чиқганимизда, Ибн Журайж — мен унинг олдида эдим — : ‹ўнг болдири шилинди›, деди.