أَخْبَرَنَا هَنَّادُ بْنُ السَّرِيِّ، عَنِ ابْنِ عُيَيْنَةَ، عَنِ الزُّهْرِيِّ، عَنْ أَنَسٍ، أَنَّ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم سَقَطَ مِنْ فَرَسٍ عَلَى شِقِّهِ الأَيْمَنِ فَدَخَلُوا عَلَيْهِ يَعُودُونَهُ فَحَضَرَتِ الصَّلاَةُ فَلَمَّا قَضَى الصَّلاَةَ قَالَ " إِنَّمَا جُعِلَ الإِمَامُ لِيُؤْتَمَّ بِهِ فَإِذَا رَكَعَ فَارْكَعُوا وَإِذَا رَفَعَ فَارْفَعُوا وَإِذَا قَالَ سَمِعَ اللَّهُ لِمَنْ حَمِدَهُ فَقُولُوا رَبَّنَا وَلَكَ الْحَمْدُ " .
Бизга Ҳаннод ибн ас-Сарий хабар берди, у Ибн Уяйнадан, у аз-Зуҳрийдан, у Анасдан (ривоят қилдики), Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам) отдан ўнг томонига йиқилдилар. Шунда (саҳобалар) уларни кўргани киришди. Намоз вақти кириб қолди ва у (Набий) намозни ўқиб бўлгач: «Имом унга эргашилиши учун (тайинланган)дир. Бас, у руку қилса, руку қилинглар; у (бошини) кўтарса, кўтаринглар; у: Самиъаллаҳу лиман ҳамидаҳъ деса, Роббана ва лакал ҳамдъ денглар,» дедилар.