حَدَّثَنَا أَبُو نُعَيْمٍ، قَالَ حَدَّثَنَا ابْنُ عُيَيْنَةَ، عَنِ الزُّهْرِيِّ، عَنْ أَنَسٍ ـ رضى الله عنه ـ قَالَ سَقَطَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم مِنْ فَرَسٍ فَخُدِشَ ـ أَوْ فَجُحِشَ ـ شِقُّهُ الأَيْمَنُ، فَدَخَلْنَا عَلَيْهِ نَعُودُهُ، فَحَضَرَتِ الصَّلاَةُ فَصَلَّى قَاعِدًا فَصَلَّيْنَا قُعُودًا وَقَالَ " إِنَّمَا جُعِلَ الإِمَامُ لِيُؤْتَمَّ بِهِ، فَإِذَا كَبَّرَ فَكَبِّرُوا وَإِذَا رَكَعَ فَارْكَعُوا، وَإِذَا رَفَعَ فَارْفَعُوا، وَإِذَا قَالَ سَمِعَ اللَّهُ لِمَنْ حَمِدَهُ. فَقُولُوا رَبَّنَا وَلَكَ الْحَمْدُ ".
Абу Нуъайм бизга айтди: Ибн Уяйна бизга айтди, Зуҳрийдан, у Анас розияллаҳу анҳудан: У деди: Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам бир отдан йиқилдилар, ўнг ёнлари шилинди (ёки тирналди). Биз у зотни кўргани (касал йўқлагани) кирдик. Намоз вақти бўлди, у зот ўтирган ҳолда намоз ўқидилар, биз ҳам ўтириб ўқидик ва: «Албатта имом унга эргашилиш учун (тайинлангандир). У такбир айтса, сиз ҳам такбир айтинглар; у руку қилса, сиз ҳам руку қилинглар; у (бошини) кўтарса, сиз ҳам кўтаринглар; у ‹Самиъаллаҳу лиман ҳамидаҳ› деса, сиз ‹Роббана ва лакал-ҳамд› денглар», дедилар.