حَدَّثَنِي أَبُو الطَّاهِرِ، أَخْبَرَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ وَهْبٍ، أَخْبَرَنِي يُونُسُ، عَنِ ابْنِ شِهَابٍ، أَخْبَرَنِي أَبُو سَلَمَةَ بْنُ عَبْدِ الرَّحْمَنِ، عَنْ أَبِي سَعِيدٍ الْخُدْرِيِّ، ح . وَحَدَّثَنِي حَرْمَلَةُ بْنُ يَحْيَى، وَأَحْمَدُ بْنُ عَبْدِ الرَّحْمَنِ الْفِهْرِيُّ، قَالاَ أَخْبَرَنَا ابْنُ وَهْبٍ، أَخْبَرَنِي يُونُسُ، عَنِ ابْنِ شِهَابٍ، أَخْبَرَنِي أَبُو سَلَمَةَ بْنُ عَبْدِ الرَّحْمَنِ، وَالضَّحَّاكُ الْهَمْدَانِيُّ، أَنَّ أَبَا سَعِيدٍ الْخُدْرِيَّ، قَالَ بَيْنَا نَحْنُ عِنْدَ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم وَهُوَ يَقْسِمُ قَسْمًا أَتَاهُ ذُو الْخُوَيْصِرَةِ وَهُوَ رَجُلٌ مِنْ بَنِي تَمِيمٍ فَقَالَ يَا رَسُولَ اللَّهِ اعْدِلْ . قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " وَيْلَكَ وَمَنْ يَعْدِلُ إِنْ لَمْ أَعْدِلْ قَدْ خِبْتَ وَخَسِرْتَ إِنْ لَمْ أَعْدِلْ " . فَقَالَ عُمَرُ بْنُ الْخَطَّابِ رضى الله عنه يَا رَسُولَ اللَّهِ ائْذَنْ لِي فِيهِ أَضْرِبْ عُنُقَهُ . قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " دَعْهُ فَإِنَّ لَهُ أَصْحَابًا يَحْقِرُ أَحَدُكُمْ صَلاَتَهُ مَعَ صَلاَتِهِمْ وَصِيَامَهُ مَعَ صِيَامِهِمْ يَقْرَءُونَ الْقُرْآنَ لاَ يُجَاوِزُ تَرَاقِيَهُمْ يَمْرُقُونَ مِنَ الإِسْلاَمِ كَمَا يَمْرُقُ السَّهْمُ مِنَ الرَّمِيَّةِ يُنْظَرُ إِلَى نَصْلِهِ فَلاَ يُوجَدُ فِيهِ شَىْءٌ ثُمَّ يُنْظَرُ إِلَى رِصَافِهِ فَلاَ يُوجَدُ فِيهِ شَىْءٌ ثُمَّ يُنْظَرُ إِلَى نَضِيِّهِ فَلاَ يُوجَدُ فِيهِ شَىْءٌ - وَهُوَ الْقِدْحُ - ثُمَّ يُنْظَرُ إِلَى قُذَذِهِ فَلاَ يُوجَدُ فِيهِ شَىْءٌ سَبَقَ الْفَرْثَ وَالدَّمَ . آيَتُهُمْ رَجُلٌ أَسْوَدُ إِحْدَى عَضُدَيْهِ مِثْلُ ثَدْىِ الْمَرْأَةِ أَوْ مِثْلُ الْبَضْعَةِ تَدَرْدَرُ يَخْرُجُونَ عَلَى حِينِ فُرْقَةٍ مِنَ النَّاسِ " . قَالَ أَبُو سَعِيدٍ فَأَشْهَدُ أَنِّي سَمِعْتُ هَذَا مِنْ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم وَأَشْهَدُ أَنَّ عَلِيَّ بْنَ أَبِي طَالِبٍ - رضى الله عنه - قَاتَلَهُمْ وَأَنَا مَعَهُ فَأَمَرَ بِذَلِكَ الرَّجُلِ فَالْتُمِسَ فَوُجِدَ فَأُتِيَ بِهِ حَتَّى نَظَرْتُ إِلَيْهِ عَلَى نَعْتِ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم الَّذِي نَعَتَ .
Абу Саъид ал-Худрий айтди: Биз Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам)нинг ҳузурида эдик — у бир тақсимот қилаётган эди; бас унга Зул-Хувайсира келди — у Бану Тамимдан бир киши эди — ва: «Эй Расулуллаҳ, адолат қил» деди. Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам): «Ҳолингга вой! Мен адолат қилмасам, ким адолат қилади?! Агар мен адолат қилмасам, сен хор ва зиён кўрган(дан) бўлурсан» деди. Бас Умар ибн ал-Хаттоб (розияллаҳу анҳу): «Эй Расулуллаҳ, унга (нисбатан) менга изн бер — унинг бўйнини урай» деди. Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам): «Уни қўй; албатта унинг ашоблари бор — бирингиз ўз намозини уларнинг намози билан, ўз рўзасини уларнинг рўзаси билан (таққослаб) кичик (кам) кўради; улар Қуръан ўқийдилар, (лекин у) ўмровларидан ўтмайди; улар исломдан — ўқ овдан ўтиб кетганидек — чиқиб кетадилар; унинг темагига қаралади — унда ҳеч нарса топилмайди; кейин унинг риштасига қаралади — унда ҳеч нарса топилмайди; кейин унинг ёғочига (қамишига) қаралади — унда ҳеч нарса топилмайди — у (ўқ) ўқнинг ёғочидир; кейин унинг патларига қаралади — унда ҳеч нарса топилмайди; у (ўқ) тезак ва қондан ўтиб (олдинга) кетди. Уларнинг белгиси — бир қора киши: икки елкасидан бири аёлнинг кўкрагидек — ёки тебраниб турган бир парча гўштдек; улар одамлар бўлинган (фирқалашган) бир пайтда чиқадилар» деди. Абу Саъид: «Бас мен гувоҳлик бераман: мен буни Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам)дан эшитдим; ва гувоҳлик бераман: Али ибн Абу Толиб (розияллаҳу анҳу) уларга қарши жанг қилди — мен у билан бирга эдим; бас у ўша кишини (қидиришга) буюрди, у қидирилди ва топилди, кейин у келтирилди, то мен унга — Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) таърифлаган таъриф бўйича — қарагунимча (кўрдим)» деди.