وَحَدَّثَنِي مُحَمَّدُ بْنُ الْمُثَنَّى، حَدَّثَنَا ابْنُ أَبِي عَدِيٍّ، عَنْ سُلَيْمَانَ، عَنْ أَبِي نَضْرَةَ، عَنْ أَبِي سَعِيدٍ، أَنَّ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم ذَكَرَ قَوْمًا يَكُونُونَ فِي أُمَّتِهِ يَخْرُجُونَ فِي فُرْقَةٍ مِنَ النَّاسِ سِيمَاهُمُ التَّحَالُقُ قَالَ " هُمْ شَرُّ الْخَلْقِ - أَوْ مِنْ أَشَرِّ الْخَلْقِ - يَقْتُلُهُمْ أَدْنَى الطَّائِفَتَيْنِ إِلَى الْحَقِّ " . قَالَ فَضَرَبَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم لَهُمْ مَثَلاً أَوْ قَالَ قَوْلاً " الرَّجُلُ يَرْمِي الرَّمِيَّةَ - أَوْ قَالَ الْغَرَضَ - فَيَنْظُرُ فِي النَّصْلِ فَلاَ يَرَى بَصِيرَةً وَيَنْظُرُ فِي النَّضِيِّ فَلاَ يَرَى بَصِيرَةً وَيَنْظُرُ فِي الْفُوقِ فَلاَ يَرَى بَصِيرَةً " . قَالَ قَالَ أَبُو سَعِيدٍ وَأَنْتُمْ قَتَلْتُمُوهُمْ يَا أَهْلَ الْعِرَاقِ .
Абу Саъид (ривоят қилди)ки: Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам) ўз умматида бўладиган бир қавмни зикр қилди — улар одамлар бўлинган (фирқалашган) пайтда чиқадилар; уларнинг белгиси — бошни қирдириш (тақир қилдириш). У: «Улар — махлуқларнинг энг ёмони — ёки: махлуқларнинг энг ёмонларидан — (дир); уларни икки тоифадан ҳаққа энг яқини (яқин томон) ўлдиради» деди. (Ровий) айтди: Бас Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам) уларга бир мисол келтирди — ёки бир сўз айтди: «Киши овга (отилган ҳайвонга) — ёки: нишонга — ўқ отади, кейин темагига қарайди — (қондан) бир нишон кўрмайди; ёғочига қарайди — бир нишон кўрмайди; патли учига (фуқа) қарайди — бир нишон кўрмайди» деди. (Ровий) айтди: Абу Саъид: «Сизлар уларни ўлдирдингиз, эй Ироқ аҳли!» деди.