حَدَّثَنَا أَبُو الْيَمَانِ، أَخْبَرَنَا شُعَيْبٌ، عَنِ الزُّهْرِيِّ، قَالَ أَخْبَرَنِي أَبُو سَلَمَةَ بْنُ عَبْدِ الرَّحْمَنِ، أَنَّ أَبَا سَعِيدٍ الْخُدْرِيَّ ـ رضى الله عنه ـ قَالَ بَيْنَمَا نَحْنُ عِنْدَ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم وَهْوَ يَقْسِمُ قَسْمًا أَتَاهُ ذُو الْخُوَيْصِرَةِ ـ وَهْوَ رَجُلٌ مِنْ بَنِي تَمِيمٍ ـ فَقَالَ يَا رَسُولَ اللَّهِ اعْدِلْ. فَقَالَ " وَيْلَكَ، وَمَنْ يَعْدِلُ إِذَا لَمْ أَعْدِلْ قَدْ خِبْتَ وَخَسِرْتَ إِنْ لَمْ أَكُنْ أَعْدِلُ ". فَقَالَ عُمَرُ يَا رَسُولَ اللَّهِ ائْذَنْ لِي فِيهِ، فَأَضْرِبَ عُنُقَهُ. فَقَالَ " دَعْهُ فَإِنَّ لَهُ أَصْحَابًا، يَحْقِرُ أَحَدُكُمْ صَلاَتَهُ مَعَ صَلاَتِهِمْ وَصِيَامَهُ مَعَ صِيَامِهِمْ، يَقْرَءُونَ الْقُرْآنَ لاَ يُجَاوِزُ تَرَاقِيَهُمْ، يَمْرُقُونَ مِنَ الدِّينِ كَمَا يَمْرُقُ السَّهْمُ مِنَ الرَّمِيَّةِ، يُنْظَرُ إِلَى نَصْلِهِ فَلاَ يُوجَدُ فِيهِ شَىْءٌ، ثُمَّ يُنْظَرُ إِلَى رِصَافِهِ فَمَا يُوجَدُ فِيهِ شَىْءٌ، ثُمَّ يُنْظَرُ إِلَى نَضِيِّهِ ـ وَهْوَ قِدْحُهُ ـ فَلاَ يُوجَدُ فِيهِ شَىْءٌ، ثُمَّ يُنْظَرُ إِلَى قُذَذِهِ فَلاَ يُوجَدُ فِيهِ شَىْءٌ، قَدْ سَبَقَ الْفَرْثَ وَالدَّمَ، آيَتُهُمْ رَجُلٌ أَسْوَدُ إِحْدَى عَضُدَيْهِ مِثْلُ ثَدْىِ الْمَرْأَةِ، أَوْ مِثْلُ الْبَضْعَةِ تَدَرْدَرُ وَيَخْرُجُونَ عَلَى حِينِ فُرْقَةٍ مِنَ النَّاسِ ". قَالَ أَبُو سَعِيدٍ فَأَشْهَدُ أَنِّي سَمِعْتُ هَذَا الْحَدِيثَ مِنْ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم، وَأَشْهَدُ أَنَّ عَلِيَّ بْنَ أَبِي طَالِبٍ قَاتَلَهُمْ وَأَنَا مَعَهُ، فَأَمَرَ بِذَلِكَ الرَّجُلِ، فَالْتُمِسَ فَأُتِيَ بِهِ حَتَّى نَظَرْتُ إِلَيْهِ عَلَى نَعْتِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم الَّذِي نَعَتَهُ.
Абул-Ямон бизга айтди, Шуъайб бизга хабар берди, Зуҳрийдан, у деди: Абу Салама ибн Абдураҳмон менга хабар берди: Абу Саъид Худрий розияллаҳу анҳу деди: Биз Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васалламнинг олдида эдик, у бир (ўлжани) тақсимлаб турган эди. Шу пайт Зул-Хувайсира — Бану Тамимдан бўлган бир киши — келди ва: «Эй Расулуллаҳ, адолат қил!», деди. (Набий): «Вой сенга! Агар мен адолат қилмасам, ким адолат қилади? Агар мен адолатли бўлмасам, сен зарар кўрдинг ва зиён қилдинг», деди. Умар: «Эй Расулуллаҳ, менга унга (чора кўришга) изн бер, мен унинг бўйнини урай», деди. (Набий): «Уни қўй, чунки унинг шериклари бор; бирингиз ўз намозини уларнинг намози олдида, ўз рўзасини уларнинг рўзаси олдида арзимас (кичик) деб билади. Улар Қуръан ўқийдилар, (лекин у) уларнинг томоқларидан ўтмайди (қалбга етмайди). Улар Дийндан — ўқ ёйдан отилган (нишондан) чиқиб кетганидек — чиқиб кетадилар. Унинг пайконига қаралади, унда (қондан) ҳеч нарса топилмайди; сўнг унинг (пайкон) ип-боғламига қаралади, унда ҳеч нарса топилмайди; сўнг унинг ўқ ёғочига қаралади, унда ҳеч нарса топилмайди; сўнг унинг патига қаралади, унда ҳеч нарса топилмайди — у (ўқ ҳайвоннинг) тезаги ва қонидан (тезлик билан) ўтиб кетган (ҳеч нарса юқмаган). Уларнинг аломати — бир қора киши, унинг икки елкасидан бири аёлнинг кўкрагидек, ёки силкиниб турган гўшт парчасидек. Улар одамлар (орасида) бўлиниш (низо) пайтида чиқадилар», деди. Абу Саъид деди: Мен гувоҳлик бераманки, мен бу ҳадисни Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васалламдан эшитдим, ва гувоҳлик бераманки, Али ибн Абу Толиб улар билан урушди, мен у билан бирга эдим. У ўша киши(ни келтириш)ни буюрди, изланди ва келтирилди, токи мен унга — Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам таърифлаган ўша таъриф бўйича — қарадим.