أَخْبَرَنَا إِسْحَاقُ بْنُ إِبْرَاهِيمَ، قَالَ أَنْبَأَنَا جَرِيرٌ، عَنِ الأَعْمَشِ، عَنْ أَبِي صَالِحٍ، عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ، عَنْ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم قَالَ " ثَلاَثَةٌ لاَ يُكَلِّمُهُمُ اللَّهُ عَزَّ وَجَلَّ وَلاَ يَنْظُرُ إِلَيْهِمْ يَوْمَ الْقِيَامَةِ وَلاَ يُزَكِّيهِمْ وَلَهُمْ عَذَابٌ أَلِيمٌ رَجُلٌ عَلَى فَضْلِ مَاءٍ بِالطَّرِيقِ يَمْنَعُ ابْنَ السَّبِيلِ مِنْهُ وَرَجُلٌ بَايَعَ إِمَامًا لِدُنْيَا إِنْ أَعْطَاهُ مَا يُرِيدُ وَفَّى لَهُ وَإِنْ لَمْ يُعْطِهِ لَمْ يَفِ لَهُ وَرَجُلٌ سَاوَمَ رَجُلاً عَلَى سِلْعَةٍ بَعْدَ الْعَصْرِ فَحَلَفَ لَهُ بِاللَّهِ لَقَدْ أُعْطِيَ بِهَا كَذَا وَكَذَا فَصَدَّقَهُ الآخَرُ " .
Бизга Исъҳоқ ибн Иброҳим хабар берди, у деди: бизга Жарир хабар берди, у ал-Аъмашдан, у Абу Солиҳдан, у Абу Ҳурайра (розияллаҳу анҳу)дан, у Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам)дан (ривоят қилди), у: «Уч (тоифа) бордирки, Аллаҳ азза ва жалла уларга гапирмайди, қиёмат кунида уларга (раҳмат назари билан) боқмайди ва уларни покламайди, ва улар учун аламли азоб бордир: йўл устидаги ортиқча сувга эга бўлиб, ундан йўловчини ман қиладиган киши; имомга дунё (манфаати) учун байъат қиладиган — агар (имом) унга истаганини берса, унга вафо қиладиган, бермаса, вафо қилмайдиган киши; ва аср (намози)дан кейин кишига мол сотиб, унга: ‹Аллаҳга қасамки, бунга шунча-шунча (нарх) берилган эди,› деб қасам ичиб, наригиси уни тасдиқлайдиган кишидир,» дедилар.