حَدَّثَنَا مُوسَى بْنُ إِسْمَاعِيلَ، حَدَّثَنَا عَبْدُ الْوَاحِدِ بْنُ زِيَادٍ، عَنِ الأَعْمَشِ، قَالَ سَمِعْتُ أَبَا صَالِحٍ، يَقُولُ سَمِعْتُ أَبَا هُرَيْرَةَ ـ رضى الله عنه ـ يَقُولُ قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " ثَلاَثَةٌ لاَ يَنْظُرُ اللَّهُ إِلَيْهِمْ يَوْمَ الْقِيَامَةِ، وَلاَ يُزَكِّيهِمْ، وَلَهُمْ عَذَابٌ أَلِيمٌ رَجُلٌ كَانَ لَهُ فَضْلُ مَاءٍ بِالطَّرِيقِ، فَمَنَعَهُ مِنِ ابْنِ السَّبِيلِ، وَرَجُلٌ بَايَعَ إِمَامًا لاَ يُبَايِعُهُ إِلاَّ لِدُنْيَا، فَإِنْ أَعْطَاهُ مِنْهَا رَضِيَ، وَإِنْ لَمْ يُعْطِهِ مِنْهَا سَخِطَ، وَرَجُلٌ أَقَامَ سِلْعَتَهُ بَعْدَ الْعَصْرِ، فَقَالَ وَاللَّهِ الَّذِي لاَ إِلَهَ غَيْرُهُ لَقَدْ أَعْطَيْتُ بِهَا كَذَا وَكَذَا، فَصَدَّقَهُ رَجُلٌ" ثُمَّ قَرَأَ هَذِهِ الآيَةَ {إِنَّ الَّذِينَ يَشْتَرُونَ بِعَهْدِ اللَّهِ وَأَيْمَانِهِمْ ثَمَنًا قَلِيلاً}
Бизга Мусо ибн Исмоил ривоят қилди, бизга Абдулвоҳид ибн Зиёд ривоят қилди, у Аъмашдан, у деди: Мен Абу Солиҳни эшитдим, у: Мен Абу Ҳурайрани (розияллаҳу анҳу) эшитдим, дер эди, у деди: Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) деди: «Уч (тоифа) борки, Аллаҳ Қиёмат куни уларга (раҳмат назари билан) боқмайди, уларни покламайди ва уларга аламли азоб бор: йўлда ортиқча суви бўлиб, уни йўловчидан (ибнус-сабилдан) тўсган киши; бир имомга — фақат дунё учун — байъат берган киши, агар у ундан (дунёдан) берса рози бўлиб, бермаса ғазаб қилади; ва асрдан кейин молини (сотишга) тиклаб (қўйиб): Аллаҳга қасамки, У-дан бошқа илоҳ йўқ, мен бунга шунча-шунча берилдим, деган киши — бир киши уни рост (деб) тасдиқлайди». Сўнг у бу оятни ўқиди: «Албатта Аллаҳга берган аҳдлари ва қасамларини оз баҳога сотадиганлар...».