حَدَّثَنَا أَبُو بَكْرِ بْنُ أَبِي شَيْبَةَ، حَدَّثَنَا وَكِيعٌ، حَدَّثَنَا الأَعْمَشُ، عَنْ أَبِي صَالِحٍ، عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ، قَالَ قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " ثَلاَثَةٌ لاَ يُكَلِّمُهُمُ اللَّهُ يَوْمَ الْقِيَامَةِ رَجُلٌ مَنَعَ ابْنَ السَّبِيلِ فَضْلَ مَاءٍ عِنْدَهُ وَرَجُلٌ حَلَفَ عَلَى سِلْعَةٍ بَعْدَ الْعَصْرِ - يَعْنِي كَاذِبًا - وَرَجُلٌ بَايَعَ إِمَامًا فَإِنْ أَعْطَاهُ وَفَى لَهُ وَإِنْ لَمْ يُعْطِهِ لَمْ يَفِ لَهُ " .
Бизга Абу Бакр ибн Аби Шайба ривоят қилди, бизга Вакиъ ривоят қилди, бизга Аъмаш Абу Солиҳдан, у Абу Ҳурайрадан ривоят қилдики, у айтди: Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам: «Уч (тоифа кишилар бор)ки, Аллаҳ қиёмат кунида улар билан гаплашмайди: йўловчидан ўз ҳузуридаги ортиқча сувни ман қилган киши, ва бир молни аср намозидан кейин (сотиш учун) — яъни ёлғон — қасам ичган киши, ва имомга (раҳбарга) байъат қилиб, агар у унга (дунё) берса, вафо қилиб, агар бермаса, вафо қилмайдиган киши» дедилар.