حَدَّثَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ مَسْلَمَةَ، عَنْ مَالِكٍ، عَنْ زَيْدِ بْنِ أَسْلَمَ، عَنْ أَبِي صَالِحٍ السَّمَّانِ، عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ ـ رضى الله عنه ـ عَنِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم قَالَ " الْخَيْلُ لِثَلاَثَةٍ لِرَجُلٍ أَجْرٌ، وَلِرَجُلٍ سِتْرٌ وَعَلَى رَجُلٍ وِزْرٌ. فَأَمَّا الَّذِي لَهُ أَجْرٌ، فَرَجُلٌ رَبَطَهَا فِي سَبِيلِ اللَّهِ، فَأَطَالَ لَهَا فِي مَرْجٍ أَوْ رَوْضَةٍ، وَمَا أَصَابَتْ فِي طِيَلِهَا مِنَ الْمَرْجِ أَوِ الرَّوْضَةِ كَانَتْ لَهُ حَسَنَاتٍ، وَلَوْ أَنَّهَا قَطَعَتْ طِيَلَهَا، فَاسْتَنَّتْ شَرَفًا أَوْ شَرَفَيْنِ، كَانَتْ أَرْوَاثُهَا حَسَنَاتٍ لَهُ، وَلَوْ أَنَّهَا مَرَّتْ بِنَهْرٍ فَشَرِبَتْ، وَلَمْ يُرِدْ أَنْ يَسْقِيَهَا، كَانَ ذَلِكَ لَهُ حَسَنَاتٍ، وَرَجُلٌ رَبَطَهَا تَغَنِّيًا وَسِتْرًا وَتَعَفُّفًا، لَمْ يَنْسَ حَقَّ اللَّهِ فِي رِقَابِهَا وَظُهُورِهَا، فَهِيَ لَهُ كَذَلِكَ سِتْرٌ. وَرَجُلٌ رَبَطَهَا فَخْرًا وَرِيَاءً، وَنِوَاءً لأَهْلِ الإِسْلاَمِ فَهْىَ وِزْرٌ. وَسُئِلَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم عَنِ الْحُمُرِ فَقَالَ " مَا أُنْزِلَ عَلَىَّ فِيهَا إِلاَّ هَذِهِ الآيَةُ الْجَامِعَةُ الْفَاذَّةُ {فَمَنْ يَعْمَلْ مِثْقَالَ ذَرَّةٍ خَيْرًا يَرَهُ * وَمَنْ يَعْمَلْ مِثْقَالَ ذَرَّةٍ شَرًّا يَرَهُ}
Абдуллаҳ ибн Маслама бизга айтди, Моликдан, Зайд ибн Асламдан, Абу Солиҳ Саммондан, Абу Ҳурайра розияллаҳу анҳудан, Набий соллаллаҳу алайҳи васалламдан, у деди: «Отлар уч (тоифа) учун(дир): бир киши учун ажр, бир киши учун (камбағалликдан) парда (ҳимоя), бир киши устига (гуноҳ) юк. Ажр (оладиган) кишига келсак — у (отини) Аллаҳ йўлида боғлаб, уни ўтлоқ ёки боғда (узун) арқонда (боқди), арқоннинг узунлиги (етган жойда) ўтлоқ ёки боғдан еган нарсаси унга яхшиликлар (савоб) бўлади; агар у (от) арқонини узиб, бир ёки икки тепалик(ка) чопса, унинг тезаклари ва излари унга яхшиликлар бўлади; агар у бир дарёдан ўтиб (сув) ичса, ҳолбуки (эгаси) уни суғоришни истамаган бўлса (ҳам), бу унга яхшиликлар бўлади. Ва бир киши (отини) муҳтожликдан сақланиш, парда (ҳимоя) ва иффат учун боғлаб, уларнинг бўйинлари (закот) ва орқалари (минеб жиҳод)даги Аллаҳнинг ҳаққини унутмаган бўлса — бу унга шундай парда (ҳимоя)дир. Ва бир киши (отини) фахр, риё ва Ислом аҳлига душманлик учун боғласа — у (киши) устига юкдир (гуноҳ)». Набий соллаллаҳу алайҳи васалламдан эшаклар ҳақида сўралди. У: «Менга улар ҳақида фақат мана бу жомеъ (қамровли), ягона (ажралиб турган) оят нозил қилинди: {Бас, ким зарра оғирлигича яхшилик қилса, уни кўради; ва ким зарра оғирлигича ёмонлик қилса, уни кўради}», деди.