أَخْبَرَنَا مُحَمَّدُ بْنُ سَلَمَةَ، وَالْحَارِثُ بْنُ مِسْكِينٍ، قِرَاءَةً عَلَيْهِ وَأَنَا أَسْمَعُ، - وَاللَّفْظُ لَهُ - عَنِ ابْنِ الْقَاسِمِ، قَالَ حَدَّثَنِي مَالِكٌ، عَنْ زَيْدِ بْنِ أَسْلَمَ، عَنْ أَبِي صَالِحٍ السَّمَّانِ، عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ، أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم قَالَ " الْخَيْلُ لِرَجُلٍ أَجْرٌ وَلِرَجُلٍ سَتْرٌ وَعَلَى رَجُلٍ وِزْرٌ فَأَمَّا الَّذِي هِيَ لَهُ أَجْرٌ فَرَجُلٌ رَبَطَهَا فِي سَبِيلِ اللَّهِ فَأَطَالَ لَهَا فِي مَرْجٍ أَوْ رَوْضَةٍ فَمَا أَصَابَتْ فِي طِيَلِهَا ذَلِكَ فِي الْمَرْجِ أَوِ الرَّوْضَةِ كَانَ لَهُ حَسَنَاتٌ وَلَوْ أَنَّهَا قَطَعَتْ طِيَلَهَا ذَلِكَ فَاسْتَنَّتْ شَرَفًا أَوْ شَرَفَيْنِ كَانَتْ آثَارُهَا " . وَفِي حَدِيثِ الْحَارِثِ " وَأَرْوَاثُهَا حَسَنَاتٍ لَهُ وَلَوْ أَنَّهَا مَرَّتْ بِنَهَرٍ فَشَرِبَتْ مِنْهُ وَلَمْ يُرِدْ أَنْ تُسْقَى كَانَ ذَلِكَ حَسَنَاتٍ فَهِيَ لَهُ أَجْرٌ وَرَجُلٌ رَبَطَهَا تَغَنِّيًا وَتَعَفُّفًا وَلَمْ يَنْسَ حَقَّ اللَّهِ عَزَّ وَجَلَّ فِي رِقَابِهَا وَلاَ ظُهُورِهَا فَهِيَ لِذَلِكَ سَتْرٌ وَرَجُلٌ رَبَطَهَا فَخْرًا وَرِيَاءً وَنِوَاءً لأَهْلِ الإِسْلاَمِ فَهِيَ عَلَى ذَلِكَ وِزْرٌ " . وَسُئِلَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم عَنِ الْحَمِيرِ فَقَالَ " لَمْ يَنْزِلْ عَلَىَّ فِيهَا شَىْءٌ إِلاَّ هَذِهِ الآيَةُ الْجَامِعَةُ الْفَاذَّةُ { فَمَنْ يَعْمَلْ مِثْقَالَ ذَرَّةٍ خَيْرًا يَرَهُ * وَمَنْ يَعْمَلْ مِثْقَالَ ذَرَّةٍ شَرًّا يَرَهُ } " .
Бизга Муҳаммад ибн Салама ва ал-Ҳорис ибн Мискин — унга ўқиб берилганда мен эшитиб турардим, лафз уники — Ибнул-Қосимдан хабар бериб деди: менга Молик Зайд ибн Асламдан, у Абу Солиҳ ас-Саммондан, у Абу Ҳурайрадан (ривоят қилиб) дедики, Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) дедилар: «Отлар бир киши учун ажр, бир киши учун (камбағалликдан) ҳимоя, яна бир киши учун эса визр (гуноҳ)дир. Ажр бўладиганига келсак — у бир кишидирки, отни Аллаҳ йўлида боғлаб, уни ўтлоқ ёки боғда узун арқонга қўйиб қўяди; ўша отнинг ўтлоқ ёки боғда ўтлагани учун унга савоблар бўлади. Агар у арқонини узиб, бир-икки тепаликдан ошиб ўтса, унинг из ва (қадамлари унга савоб бўлади),» дедилар. ал-Ҳорис ҳадисида эса: «...ва унинг гўнги ҳам унга савоб бўлади. Агар у бир дарёдан ўтиб, ундан ичса — эгаси уни суғоришни қасд қилмаган бўлса-да — бу ҳам савоб бўлади. Шундай қилиб, бу от унга ажрдир. Яна бир кишидирки, отни бойлик (сўрашдан) сақланиш ва (одамлардан) ўзини тутиш учун боғлайди, аммо унинг бўйни ва устидаги Азиз ва Жалил бўлган Аллаҳнинг ҳаққини унутмайди — бу от унга ана шунинг учун (камбағалликдан) ҳимоядир. Яна бир кишидирки, отни фахрланиш, риё ва Ислом аҳлига қарши адоват учун боғлайди — бу от унга ана шунинг учун визр (гуноҳ)дир,» (дейилди). Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам)дан эшаклар тўғрисида сўралганда: «Улар ҳақида менга шу жамловчи, ягона оятдан бошқа ҳеч нарса нозил қилинмади: ‹Ким зарра миқдорида яхшилик қилган бўлса, уни кўради. Ким зарра миқдорида ёмонлик қилган бўлса, уни кўради›,» дедилар. (Залзала сураси, 7-8).