وَحَدَّثَنِي عَمْرٌو النَّاقِدُ، حَدَّثَنَا يَعْقُوبُ بْنُ إِبْرَاهِيمَ بْنِ سَعْدٍ، حَدَّثَنَا أَبِي، عَنْ صَالِحٍ، قَالَ ابْنُ شِهَابٍ إِنَّ أَنَسَ بْنَ مَالِكٍ قَالَ أَنَا أَعْلَمُ النَّاسِ، بِالْحِجَابِ لَقَدْ كَانَ أُبَىُّ بْنُ كَعْبٍ يَسْأَلُنِي عَنْهُ . قَالَ أَنَسٌ أَصْبَحَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم عَرُوسًا بِزَيْنَبَ بِنْتِ جَحْشٍ - قَالَ - وَكَانَ تَزَوَّجَهَا بِالْمَدِينَةِ فَدَعَا النَّاسَ لِلطَّعَامِ بَعْدَ ارْتِفَاعِ النَّهَارِ فَجَلَسَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم وَجَلَسَ مَعَهُ رِجَالٌ بَعْدَ مَا قَامَ الْقَوْمُ حَتَّى قَامَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَمَشَى فَمَشَيْتُ مَعَهُ حَتَّى بَلَغَ بَابَ حُجْرَةِ عَائِشَةَ ثُمَّ ظَنَّ أَنَّهُمْ قَدْ خَرَجُوا فَرَجَعَ وَرَجَعْتُ مَعَهُ فَإِذَا هُمْ جُلُوسٌ مَكَانَهُمْ فَرَجَعَ فَرَجَعْتُ الثَّانِيَةَ حَتَّى بَلَغَ حُجْرَةَ عَائِشَةَ فَرَجَعَ فَرَجَعْتُ فَإِذَا هُمْ قَدْ قَامُوا فَضَرَبَ بَيْنِي وَبَيْنَهُ بِالسِّتْرِ وَأَنْزَلَ اللَّهُ آيَةَ الْحِجَابِ.
Ва менга Амр ан-Ноқид ривоят қилди, бизга Яъқуб ибн Иброҳим ибн Саъд ривоят қилди, бизга отам Солиҳдан ривоят қилди, Ибн Шиҳоб деди: Анас ибн Молик деди: Мен одамларнинг ҳижоб ҳақида энг билимдониман; Убайй ибн Каъб мендан у ҳақда сўрарди. Анас деди: Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) Зайнаб бинт Жаҳшга куёв бўлиб (уйланган ҳолда) тонгни қарши олди — уни Мадинада уйланган эди — ва кун кўтарилгандан кейин одамларни таомга чақирди. Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) ўтирди, қавм тургандан кейин ҳам у билан бирга эркаклар ўтирди, ҳатто Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) турди ва юрди, мен ҳам у билан юрдим, ҳатто у Оишанинг ҳужраси эшигига етди. Сўнг у улар чиқди деб ўйлади, қайтди, мен ҳам қайтдим; қараса, улар ҳали ҳам ўз жойларида ўтирибди. У қайтди, мен ҳам иккинчи марта қайтдим, ҳатто Оишанинг ҳужрасига етди, сўнг қайтди, мен ҳам қайтдим, қараса, улар туриб бўлишган эди. Шунда у мен билан ўртасига пардани урди (туширди) ва Аллаҳ ҳижоб оятини нозил қилди.