حَدَّثَنَا قُتَيْبَةُ بْنُ سَعِيدٍ، حَدَّثَنَا جَعْفَرٌ، - يَعْنِي ابْنَ سُلَيْمَانَ - عَنِ الْجَعْدِ أَبِي عُثْمَانَ، عَنْ أَنَسِ بْنِ مَالِكٍ، قَالَ تَزَوَّجَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَدَخَلَ بِأَهْلِهِ - قَالَ - فَصَنَعَتْ أُمِّي أُمُّ سُلَيْمٍ حَيْسًا فَجَعَلَتْهُ فِي تَوْرٍ فَقَالَتْ يَا أَنَسُ اذْهَبْ بِهَذَا إِلَى رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَقُلْ بَعَثَتْ بِهَذَا إِلَيْكَ أُمِّي وَهْىَ تُقْرِئُكَ السَّلاَمَ وَتَقُولُ إِنَّ هَذَا لَكَ مِنَّا قَلِيلٌ يَا رَسُولَ اللَّهِ - قَالَ - فَذَهَبْتُ بِهَا إِلَى رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَقُلْتُ إِنَّ أُمِّي تُقْرِئُكَ السَّلاَمَ وَتَقُولُ إِنَّ هَذَا لَكَ مِنَّا قَلِيلٌ يَا رَسُولَ اللَّهِ . فَقَالَ " ضَعْهُ - ثُمَّ قَالَ - اذْهَبْ فَادْعُ لِي فُلاَنًا وَفُلاَنًا وَفُلاَنًا وَمَنْ لَقِيتَ " . وَسَمَّى رِجَالاً - قَالَ - فَدَعَوْتُ مَنْ سَمَّى وَمَنْ لَقِيتُ . قَالَ قُلْتُ لأَنَسٍ عَدَدَ كَمْ كَانُوا قَالَ زُهَاءَ ثَلاَثِمِائَةٍ . وَقَالَ لِي رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " يَا أَنَسُ هَاتِ التَّوْرَ " . قَالَ فَدَخَلُوا حَتَّى امْتَلأَتِ الصُّفَّةُ وَالْحُجْرَةُ فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " لِيَتَحَلَّقْ عَشَرَةٌ عَشَرَةٌ وَلْيَأْكُلْ كُلُّ إِنْسَانٍ مِمَّا يَلِيهِ " . قَالَ فَأَكَلُوا حَتَّى شَبِعُوا - قَالَ - فَخَرَجَتْ طَائِفَةٌ وَدَخَلَتْ طَائِفَةٌ حَتَّى أَكَلُوا كُلُّهُمْ . فَقَالَ لِي " يَا أَنَسُ ارْفَعْ " . قَالَ فَرَفَعْتُ فَمَا أَدْرِي حِينَ وَضَعْتُ كَانَ أَكْثَرَ أَمْ حِينَ رَفَعْتُ - قَالَ - وَجَلَسَ طَوَائِفُ مِنْهُمْ يَتَحَدَّثُونَ فِي بَيْتِ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم وَرَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم جَالِسٌ وَزَوْجَتُهُ مُوَلِّيَةٌ وَجْهَهَا إِلَى الْحَائِطِ فَثَقُلُوا عَلَى رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَخَرَجَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَسَلَّمَ عَلَى نِسَائِهِ ثُمَّ رَجَعَ فَلَمَّا رَأَوْا رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم قَدْ رَجَعَ ظَنُّوا أَنَّهُمْ قَدْ ثَقُلُوا عَلَيْهِ - قَالَ - فَابْتَدَرُوا الْبَابَ فَخَرَجُوا كُلُّهُمْ وَجَاءَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم َتَّى أَرْخَى السِّتْرَ وَدَخَلَ وَأَنَا جَالِسٌ فِي الْحُجْرَةِ فَلَمْ يَلْبَثْ إِلاَّ يَسِيرًا حَتَّى خَرَجَ عَلَىَّ . وَأُنْزِلَتْ هَذِهِ الآيَةُ فَخَرَجَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم وَقَرَأَهُنَّ عَلَى النَّاسِ { يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا لاَ تَدْخُلُوا بُيُوتَ النَّبِيِّ إِلاَّ أَنْ يُؤْذَنَ لَكُمْ إِلَى طَعَامٍ غَيْرَ نَاظِرِينَ إِنَاهُ وَلَكِنْ إِذَا دُعِيتُمْ فَادْخُلُوا فَإِذَا طَعِمْتُمْ فَانْتَشِرُوا وَلاَ مُسْتَأْنِسِينَ لِحَدِيثٍ إِنَّ ذَلِكُمْ كَانَ يُؤْذِي النَّبِيَّ} إِلَى آخِرِ الآيَةِ . قَالَ الْجَعْدُ قَالَ أَنَسُ بْنُ مَالِكٍ أَنَا أَحْدَثُ النَّاسِ عَهْدًا بِهَذِهِ الآيَاتِ وَحُجِبْنَ نِسَاءُ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم .
Бизга Қутайба ибн Саид ривоят қилди, бизга Жаъфар — яъни ибн Сулаймон — ал-Жаъд Абу Усмондан, у Анас ибн Моликдан ривоят қилди, у деди: Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) уйланди ва аҳлига (янги келинга) қовушди. (Анас) деди: Онам Умму Сулайм хайс қилди ва уни бир тоғорча (тавр)га солиб: «Эй Анас, буни Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам)га олиб бор ва: ‹Буни сенга онам юборди ва у сенга салом айтяпти ҳамда: бу биздан сенга оз (нарса), ё Расулуллаҳ, дейяпти›, деб айт» деди. (Анас) деди: Мен уни Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам)га олиб бордим ва: «Онам сенга салом айтяпти ва: бу биздан сенга оз, ё Расулуллаҳ, дейяпти» дедим. У: «Уни қўй» деди. Сўнг: «Бор, менга фалон, фалон ва фалонни ҳамда учратганингни чақир» деди — ва (баъзи) эркакларнинг номини айтди. (Анас) деди: Мен у номини айтганлари ва учратганларимни чақирдим. (Ровий) деди: Мен Анасга: «Улар сони қанча эди?» дедим. У: «Уч юзга яқин» деди. Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) менга: «Эй Анас, тоғорчани келтир» деди. (Анас) деди: Улар соффа ва ҳужра тўлгунча кирдилар. Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам): «Ўн-ўндан ҳалқа бўлиб ўтирсинлар ва ҳар бир киши ўз олдидагидан есин» деди. (Анас) деди: Улар тўйгунча едилар. (Анас) деди: Бир тўда чиқди, бир тўда кирди, ҳатто ҳаммаси еб бўлди. У менга: «Эй Анас, кўтар (йиғиштир)» деди. (Анас) деди: Мен кўтардим; уни қўйганимда кўпроқми ёки кўтарганимда кўпроқми — билмайман. (Анас) деди: Улардан баъзи тўдалар Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам)нинг уйида суҳбатлашиб ўтирдилар, Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) ўтирган, завжаси эса юзини деворга ўгирган эди. Улар Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам)га оғир (малол) бўлдилар, шунда Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) чиқиб, аёлларига салом берди, сўнг қайтди. Улар Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) қайтганини кўрганларида, ўзлари унга оғир бўлдилар деб ўйлаб, эшикка интилдилар ва ҳаммаси чиқди. Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) келди, ҳатто пардани тушириб кирди, мен ҳужрада ўтирган эдим. У озгина ўтмасидан олдин менга (қарата) чиқди. Ва мана шу оят нозил қилинган эди; Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) чиқиб, уни одамларга ўқиди: ‹Эй иймон келтирганлар, Набийнинг уйларига — таомга, унинг пишишини кутмаган ҳолда — сизларга изн берилмаса, кирманглар; балки чақирилсангиз, киринглар, таом еб бўлсангиз, тарқаб кетинг ва суҳбатга берилиб (ўтириб) қолманглар; албатта бу Набийга азият беради...› — оят охиригача. Ал-Жаъд деди: Анас ибн Молик: «Мен одамлардан бу оятларни (нозил бўлишига) энг яқин (замонда ҳозир бўлган) кишиман; Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам)нинг аёллари (шундан) пурдаланди» деди.