حَدَّثَنَا يَحْيَى بْنُ حَبِيبٍ الْحَارِثِيُّ، وَعَاصِمُ بْنُ النَّضْرِ التَّيْمِيُّ، وَمُحَمَّدُ بْنُ عَبْدِ الأَعْلَى، كُلُّهُمْ عَنْ مُعْتَمِرٍ، - وَاللَّفْظُ لاِبْنِ حَبِيبٍ - حَدَّثَنَا مُعْتَمِرُ بْنُ سُلَيْمَانَ، قَالَ سَمِعْتُ أَبِي، حَدَّثَنَا أَبُو مِجْلَزٍ، عَنْ أَنَسِ بْنِ مَالِكٍ، قَالَ لَمَّا تَزَوَّجَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم زَيْنَبَ بِنْتَ جَحْشٍ دَعَا الْقَوْمَ فَطَعِمُوا ثُمَّ جَلَسُوا يَتَحَدَّثُونَ - قَالَ - فَأَخَذَ كَأَنَّهُ يَتَهَيَّأُ لِلْقِيَامِ فَلَمْ يَقُومُوا فَلَمَّا رَأَى ذَلِكَ قَامَ فَلَمَّا قَامَ قَامَ مَنْ قَامَ مِنَ الْقَوْمِ . زَادَ عَاصِمٌ وَابْنُ عَبْدِ الأَعْلَى فِي حَدِيثِهِمَا قَالَ فَقَعَدَ ثَلاَثَةٌ وَإِنَّ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم جَاءَ لِيَدْخُلَ فَإِذَا الْقَوْمُ جُلُوسٌ ثُمَّ إِنَّهُمْ قَامُوا فَانْطَلَقُوا - قَالَ - فَجِئْتُ فَأَخْبَرْتُ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم أَنَّهُمْ قَدِ انْطَلَقُوا - قَالَ - فَجَاءَ حَتَّى دَخَلَ فَذَهَبْتُ أَدْخُلُ فَأَلْقَى الْحِجَابَ بَيْنِي وَبَيْنَهُ - قَالَ - وَأَنْزَلَ اللَّهُ عَزَّ وَجَلَّ { يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا لاَ تَدْخُلُوا بُيُوتَ النَّبِيِّ إِلاَّ أَنْ يُؤْذَنَ لَكُمْ إِلَى طَعَامٍ غَيْرَ نَاظِرِينَ إِنَاهُ} إِلَى قَوْلِهِ { إِنَّ ذَلِكُمْ كَانَ عِنْدَ اللَّهِ عَظِيمًا} .
Бизга Яҳё ибн Ҳабиб ал-Ҳорисий, Осим ибн ан-Назр ат-Таймий ва Муҳаммад ибн Абдул-Аъло ҳаммаси Муътамирдан — лафз Ибн Ҳабибники — ривоят қилди; бизга Муътамир ибн Сулаймон ривоят қилди, у деди: Мен отамни эшитдим, бизга Абу Мижлаз Анас ибн Моликдан ривоят қилди, у деди: Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам) Зайнаб бинт Жаҳшга уйланганда, қавмни чақирди, улар овқатланди, сўнг ўтириб суҳбатлаша бошладилар. (Анас) деди: У (Набий) гўё туришга ҳозирланаётгандек қилди, аммо улар турмадилар. У буни кўрганда, турди; у турганда, қавмдан турадиган кишилар турди. Осим ва Ибн Абдул-Аъло ўз ҳадисларида (шуни) қўшди: (Анас) деди: Уч (киши) ўтириб қолди; Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам) кирмоқчи бўлиб келди, қараса, қавм ўтирибди; сўнг улар туриб кетдилар. (Анас) деди: Мен келиб, Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам)га улар кетди деб хабар бердим. (Анас) деди: У келди, ҳатто уйга кирди; мен кирмоқчи бўлдим, аммо у мен билан ўртасига ҳижоб (парда)ни ташлади. (Анас) деди: Аллаҳ азза ва жалла: ‹Эй иймон келтирганлар, Набийнинг уйларига — таомга, унинг пишишини кутмаган ҳолда — сизларга изн берилмаса, кирманглар...› то ‹Албатта бу Аллаҳ ҳузурида улуғ (гуноҳ) эди› деган сўзигача нозил қилди.