حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ الْعَلاَءِ، حَدَّثَنَا ابْنُ إِدْرِيسَ، قَالَ سَمِعْتُ ابْنَ إِسْحَاقَ، عَنِ الزُّهْرِيِّ، عَنْ عُرْوَةَ بْنِ الزُّبَيْرِ، عَنِ الْمِسْوَرِ بْنِ مَخْرَمَةَ، وَمَرْوَانَ بْنِ الْحَكَمِ، أَنَّهُمُ اصْطَلَحُوا عَلَى وَضْعِ الْحَرْبِ عَشْرَ سِنِينَ يَأْمَنُ فِيهِنَّ النَّاسُ وَعَلَى أَنَّ بَيْنَنَا عَيْبَةً مَكْفُوفَةً وَأَنَّهُ لاَ إِسْلاَلَ وَلاَ إِغْلاَلَ .
Бизга Муҳаммад ибн ал-Алў ривоят қилди, бизга Ибн Идрис ривоят қилиб деди: Мен Ибн Ишоқдан эшитдим, у аз-Зуҳрийдан, у Урва ибн аз-Зубайрдан, у ал-Мисвар ибн Маҳрама ва Марвон ибн ал-Ҳакамдан ривоят қилдики, улар урушни ўн йилга тўхтатишга сулҳ қилдилар — бу даврда одамлар тинч яшайдилар, бизнинг орамизда ёпиқ сақланган (душманлик) бўлмайди, яширин ўғирлик ҳам, хиёнат ҳам бўлмайди.