حَدَّثَنَا عَبْدَةُ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ، أَخْبَرَنَا عَبْدُ الصَّمَدِ، حَدَّثَنَا نَصْرُ بْنُ عَلِيٍّ الْحُدَّانِيُّ، حَدَّثَنَا الأَشْعَثُ بْنُ جَابِرٍ، حَدَّثَنِي شَهْرُ بْنُ حَوْشَبٍ، أَنَّ أَبَا هُرَيْرَةَ، حَدَّثَهُ أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم قَالَ " إِنَّ الرَّجُلَ لَيَعْمَلُ وَالْمَرْأَةَ بِطَاعَةِ اللَّهِ سِتِّينَ سَنَةً ثُمَّ يَحْضُرُهُمَا الْمَوْتُ فَيُضَارَّانِ فِي الْوَصِيَّةِ فَتَجِبُ لَهُمَا النَّارُ " . قَالَ وَقَرَأَ عَلَىَّ أَبُو هُرَيْرَةَ مِنْ هَا هُنَا { مِنْ بَعْدِ وَصِيَّةٍ يُوصَى بِهَا أَوْ دَيْنٍ غَيْرَ مُضَارٍّ } حَتَّى بَلَغَ { ذَلِكَ الْفَوْزُ الْعَظِيمُ } . قَالَ أَبُو دَاوُدَ هَذَا - يَعْنِي الأَشْعَثَ بْنَ جَابِرٍ - جَدُّ نَصْرِ بْنِ عَلِيٍّ .
Бизга Абда ибн Абдуллаҳ ривоят қилди, бизга Абдуссамад хабар берди, бизга Наср ибн Али ал-Ҳуддоний ривоят қилди, бизга ал-Ашъас ибн Жобир ривоят қилди, менга Шаҳр ибн Ҳавшаб ривоят қилди: Абу Ҳурайра унга ривоят қилдики, Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам: «Албатта эр киши ва аёл Аллаҳнинг тоатида олтмиш йил амал қилади, сўнг уларга ўлим ҳозир бўлиб, улар васиятда (ворисларга) зарар етказадилар, шу сабабли уларга дўзах вожиб бўлади», дедилар. (Рови) айтди: Абу Ҳурайра менга мана шу ердан: «‹Зарар етказмайдиган васият ёки қарз адосидан кейин› (оятидан) ‹Ана шу буюк ютуқдир› (сўзига) қадар тиловат қилди. Абу Довуд айтди: Бу — яъни ал-Ашъас ибн Жобир — Наср ибн Алининг бобосидир.