حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ مِسْكِينٍ الْيَمَامِيُّ، حَدَّثَنَا يَحْيَى بْنُ حَسَّانَ، حَدَّثَنَا سُلَيْمَانُ، - يَعْنِي ابْنَ بِلاَلٍ - عَنْ يَحْيَى بْنِ سَعِيدٍ، عَنْ بُشَيْرِ بْنِ يَسَارٍ، أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم لَمَّا أَفَاءَ اللَّهُ عَلَيْهِ خَيْبَرَ قَسَمَهَا سِتَّةً وَثَلاَثِينَ سَهْمًا جَمْعًا فَعَزَلَ لِلْمُسْلِمِينَ الشَّطْرَ ثَمَانِيَةَ عَشَرَ سَهْمًا يَجْمَعُ كُلُّ سَهْمٍ مِائَةً النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم مَعَهُمْ لَهُ سَهْمٌ كَسَهْمِ أَحَدِهِمْ وَعَزَلَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم ثَمَانِيَةَ عَشَرَ سَهْمًا وَهُوَ الشَّطْرُ لِنَوَائِبِهِ وَمَا يَنْ��ِلُ بِهِ مِنْ أَمْرِ الْمُسْلِمِينَ فَكَانَ ذَلِكَ الْوَطِيحَ وَالْكُتَيْبَةَ وَالسُّلاَلِمَ وَتَوَابِعَهَا فَلَمَّا صَارَتِ الأَمْوَالُ بِيَدِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم وَالْمُسْلِمِينَ لَمْ يَكُنْ لَهُمْ عُمَّالٌ يَكْفُونَهُمْ عَمَلَهَا فَدَعَا رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم الْيَهُودَ فَعَامَلَهُمْ .
Бизга Муҳаммад ибн Мискин ал-Ямомий ривоят қилди, бизга Яҳё ибн Ҳассон ривоят қилди, бизга Сулаймон — яъни ибн Билол — Яҳё ибн Саъийддан, у Бушайр ибн Ясордан ривоят қилди: Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васалламга Аллаҳ Хайбарни файъ қилиб берганда, уни жамлаб ўттиз олти улушга тақсимладилар. Мусулмонлар учун ярмини — ўн саккиз улушни ажратди, ҳар бир улуш юзни жамларди. Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам улар билан бирга эдилар, унга улардан бирининг улушидай улуш бор эди. Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам ўн саккиз улушни — яъни ярмини — ўз ҳожатлари ва ўзига келадиган мусулмонларнинг иши учун ажратди. Бу Ватийҳ, Кутайба, Сулолим ва уларнинг тобеълари эди. Моллар Набий соллаллаҳу алайҳи васалламнинг ва мусулмонларнинг қўлига ўтганда, уларнинг ишини бажарадиган ишчилари йўқ эди. Шунда Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам яҳудийларни чақириб, улар билан муомала қилди (ишлатди).