حَدَّثَنَا مُوسَى بْنُ عَبْدِ الرَّحْمَنِ الأَنْطَاكِيُّ، حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ سَلَمَةَ، عَنِ الزُّبَيْرِ بْنِ خُرَيْقٍ، عَنْ عَطَاءٍ، عَنْ جَابِرٍ، قَالَ خَرَجْنَا فِي سَفَرٍ فَأَصَابَ رَجُلاً مِنَّا حَجَرٌ فَشَجَّهُ فِي رَأْسِهِ ثُمَّ احْتَلَمَ فَسَأَلَ أَصْحَابَهُ فَقَالَ هَلْ تَجِدُونَ لِي رُخْصَةً فِي التَّيَمُّمِ فَقَالُوا مَا نَجِدُ لَكَ رُخْصَةً وَأَنْتَ تَقْدِرُ عَلَى الْمَاءِ فَاغْتَسَلَ فَمَاتَ فَلَمَّا قَدِمْنَا عَلَى النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم أُخْبِرَ بِذَلِكَ فَقَالَ " قَتَلُوهُ قَتَلَهُمُ اللَّهُ أَلاَّ سَأَلُوا إِذْ لَمْ يَعْلَمُوا فَإِنَّمَا شِفَاءُ الْعِيِّ السُّؤَالُ إِنَّمَا كَانَ يَكْفِيهِ أَنْ يَتَيَمَّمَ وَيَعْصِرَ " . أَوْ " يَعْصِبَ " . شَكَّ مُوسَى " عَلَى جُرْحِهِ خِرْقَةً ثُمَّ يَمْسَحَ عَلَيْهَا وَيَغْسِلَ سَائِرَ جَسَدِهِ " .
Бизга Мусо ибн Абдурраҳмон ал-Антокий ривоят қилди, бизга Муҳаммад ибн Салама ривоят қилди, Зубайр ибн Хурайқдан, Атодан, Жобирдан: У деди: Биз бир сафарга чиқдик. Биздан бир кишига тош тегиб, бошини ёриб юборди, сўнг у эҳтилом бўлди. У шерикларидан сўраб: «Мен учун таяммумда бирор рухсат топасизларми?» деди. Улар: «Сувга қодир бўла туриб, сен учун рухсат топмаймиз», дейишди. У ғусл қилди ва вафот этди. Биз Набий соллаллаҳу алайҳи васалламнинг олдиларига келганимизда, бу кишига хабар берилди. У: «Улар уни ўлдиришди, Аллаҳ уларни ўлдирсин! Билмаган эканлар, нега сўрамадилар? Албатта жаҳолатнинг давоси сўрашдир. Унга таяммум қилиб, жароҳатига бир латтани сиқиб (ёки боғлаб) — Мусо шубҳа қилди — қўйиб, сўнг унинг устига маш қилиб, баданининг қолган қисмини ювиши кифоя эди», дедилар.