حَدَّثَنَا عُبَيْدُ اللَّهِ بْنُ مُعَاذٍ، حَدَّثَنَا أَبِي، حَدَّثَنَا شُعْبَةُ، عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ أَبِي السَّفَرِ، عَنِ الشَّعْبِيِّ، عَنْ خَارِجَةَ بْنِ الصَّلْتِ، عَنْ عَمِّهِ، أَنَّهُ مَرَّ بِقَوْمٍ فَأَتَوْهُ فَقَالُوا إِنَّكَ جِئْتَ مِنْ عِنْدِ هَذَا الرَّجُلِ بِخَيْرٍ فَارْقِ لَنَا هَذَا الرَّجُلَ . فَأَتَوْهُ بِرَجُلٍ مَعْتُوهٍ فِي الْقُيُودِ فَرَقَاهُ بِأُمِّ الْقُرْآنِ ثَلاَثَةَ أَيَّامٍ غُدْوَةً وَعَشِيَّةً كُلَّمَا خَتَمَهَا جَمَعَ بُزَاقَهُ ثُمَّ تَفَلَ فَكَأَنَّمَا أُنْشِطَ مِنْ عِقَالٍ فَأَعْطُوهُ شَيْئًا فَأَتَى النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم فَذَكَرَهُ لَهُ فَقَالَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم " كُلْ فَلَعَمْرِي لَمَنْ أَكَلَ بِرُقْيَةٍ بَاطِلٍ لَقَدْ أَكَلْتَ بِرُقْيَةٍ حَقٍّ " .
Бизга Убайдуллаҳ ибн Муъоз ривоят қилди, бизга отам ривоят қилди, бизга Шуъба Абдуллаҳ ибн Абус Сафардан, у Шаъбийдан, у Хорижа ибн Салтдан, у амакисидан ривоят қилдики, у бир қавм ёнидан ўтди. Улар унинг олдига келиб дедилар: Сен бу киши (Набий) ҳузуридан яхшилик билан келдинг. Бизга шу кишини (беморни) руқя қилиб бер. Улар унга кишанланган жинни бир кишини олиб келдилар. У унга уч кун, эрталаб ва кечқурун Уммул Қуръан (Фотиҳа)ни руқя қилди. Ҳар гал тугатганида тупугини йиғиб, сўнг тупурарди. Бас, у худди тугундан ечилгандек (соғайди). Улар унга бирор нарса беришди. Сўнг у Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам ҳузурига келиб, буни унга айтиб берди. Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам дедилар: «Е! Қасамки, баъзилар ботил руқя билан ейдилар, сен эса ҳақ руқя билан единг.»