حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ الْعَلاَءِ، وَمُحَمَّدُ بْنُ الْمُثَنَّى، قَالاَ أَخْبَرَنَا أَبُو مُعَاوِيَةَ، عَنِ الأَعْمَشِ، عَنْ رَجَاءٍ الأَنْصَارِيِّ، عَنْ عَبْدِ الرَّحْمَنِ بْنِ بِشْرٍ الأَنْصَارِيِّ الأَزْرَقِ، قَالَ دَخَلَ رَجُلاَنِ مِنْ أَبْوَابِ كِنْدَةَ وَأَبُو مَسْعُودٍ الأَنْصَارِيُّ جَالِسٌ فِي حَلْقَةٍ فَقَالاَ أَلاَ رَجُلٌ يُنَفِّذُ بَيْنَنَا فَقَالَ رَجُلٌ مِنَ الْحَلْقَةِ أَنَا . فَأَخَذَ أَبُو مَسْعُودٍ كَفًّا مِنْ حَصًى فَرَمَاهُ بِهِ وَقَالَ مَهْ إِنَّهُ كَانَ يُكْرَهُ التَّسَرُّعُ إِلَى الْحُكْمِ .
Бизга Муҳаммад ибн Алў ва Муҳаммад ибн Мусанно, иккиси дедилар: Бизга Абу Муовия Аъмашдан, у Ражў ал-Ансорийдан, у Абдурраҳмон ибн Бишр ал-Ансорий ал-Азрақдан ривоят қилди. У деди: Кинда дарвозаларидан икки киши кирди, Абу Масъуд ал-Ансорий эса бир ҳалқада ўтирган эди. Улар: «Бизнинг орамизда ҳукм чиқарадиган бирор киши йўқми?» дедилар. Ҳалқадан бир киши: «Мен», деди. Шунда Абу Масъуд бир ҳовуч шағал олиб, унга отди ва: «Маҳ (тўхта)! Ҳукмга шошилиш макруҳ саналарди», деди.