حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ عُبَيْدٍ، حَدَّثَنَا حَمَّادٌ، عَنْ خَالِدٍ الْحَذَّاءِ، عَنْ أَبِي قِلاَبَةَ، قَالَ أَنْبَأَنِي مَنْ، أَقْرَأَهُ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم أَوْ مَنْ أَقْرَأَهُ مَنْ أَقْرَأَهُ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم { فَيَوْمَئِذٍ لاَ يُعَذَّبُ } . قَالَ أَبُو دَاوُدَ قَرَأَ عَاصِمٌ وَالأَعْمَشُ وَطَلْحَةُ بْنُ مُصَرِّفٍ وَأَبُو جَعْفَرٍ يَزِيدُ بْنُ الْقَعْقَاعِ وَشَيْبَةُ بْنُ نَصَّاحٍ وَنَافِعُ بْنُ عَبْدِ الرَّحْمَنِ وَعَبْدُ اللَّهِ بْنُ كَثِيرٍ الدَّارِيُّ وَأَبُو عَمْرِو بْنِ الْعَلاَءِ وَحَمْزَةُ الزَّيَّاتُ وَعَبْدُ الرَّحْمَنِ الأَعْرَجُ وَقَتَادَةُ وَالْحَسَنُ الْبَصْرِيُّ وَمُجَاهِدٌ وَحُمَيْدٌ الأَعْرَجُ وَعَبْدُ اللَّهِ بْنُ عَبَّاسٍ وَعَبْدُ الرَّحْمَنِ بْنُ أَبِي بَكْرٍ { لاَ يُعَذِّبُ } { وَلاَ يُوثِقُ } إِلاَّ الْحَدِيثَ الْمَرْفُوعَ فَإِنَّهُ { يُعَذَّبُ } بِالْفَتْحِ .
Бизга Муҳаммад ибн Убайд ривоят қилди, бизга Ҳаммод, Холид ал-Ҳаззодан, у Абу Қилобадан ривоят қилди. У деди: Менга Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам ўқитган киши — ёки Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам ўқитган киши ўқитган киши — ‹Бас, ўша кунда азобламас (фаявмаизин лаа юъаззабу)› (деб ўқиганини) хабар берди. Абу Довуд деди: Осим, ал-Аъмаш, Талҳа ибн Мусарриф, Абу Жаъфар Язид ибн ал-Қаъқў, Шайба ибн Нассоҳ, Нофиъ ибн Абдурраҳмон, Абдуллаҳ ибн Касийр ад-Дорий, Абу Амр ибн ал-Ало, Ҳамза аз-Зайёт, Абдурраҳмон ал-Аъраж, Қатода, ал-Ҳасан ал-Басрий, Мужоҳид, Ҳумайд ал-Аъраж, Абдуллаҳ ибн Аббос ва Абдурраҳмон ибн Абу Бакр ‹лаа юъаззибу› ва ‹ва лаа юусиқу› (деб) ўқидилар; фақат марфуъ ҳадисда эса у ‹юъаззабу› — фатҳа биландир.