حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ إِسْمَاعِيلَ، مَوْلَى بَنِي هَاشِمٍ حَدَّثَنَا الثَّقَفِيُّ، عَنْ خَالِدٍ، عَنِ الْحَكَمِ بْنِ عُتَيْبَةَ، أَنَّهُ انْطَلَقَ هُوَ وَنَاسٌ مَعَهُ إِلَى عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عُكَيْمٍ - رَجُلٍ مِنْ جُهَيْنَةَ - قَالَ الْحَكَمُ فَدَخَلُوا وَقَعَدْتُ عَلَى الْبَابِ فَخَرَجُوا إِلَىَّ فَأَخْبَرُونِي أَنَّ عَبْدَ اللَّهِ بْنَ عُكَيْمٍ أَخْبَرَهُمْ أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم كَتَبَ إِلَى جُهَيْنَةَ قَبْلَ مَوْتِهِ بِشَهْرٍ أَنْ لاَ يَنْتَفِعُوا مِنَ الْمَيْتَةِ بِإِهَابٍ وَلاَ عَصَبٍ . قَالَ أَبُو دَاوُدَ فَإِذَا دُبِغَ لاَ يُقَالُ لَهُ إِهَابٌ إِنَّمَا يُسَمَّى شَنًّا وَقِرْبَةً قَالَ النَّضْرُ بْنُ شُمَيْلٍ يُسَمَّى إِهَابًا مَا لَمْ يُدْبَغْ .
Бизга Бани Ҳошимнинг мавлоси Муҳаммад ибн Исмоил, бизга Сақафий Холиддан, у Ҳакам ибн Утайбадан ривоят қилдики, у ўзи ва у билан бирга баъзи одамлар Жуҳайналик бир киши — Абдуллаҳ ибн Укаймнинг олдига бордилар. Ҳакам деди: Улар кириб бордилар, мен эшик олдида ўтириб қолдим. Сўнг улар олдимга чиқиб, менга хабар бердиларки, Абдуллаҳ ибн Укайм уларга хабар берган: Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам вафотларидан бир ой олдин Жуҳайнага: «Ўлик ҳайвоннинг тери ва пайларидан фойдаланмасинлар» деб ёзганлар. Абу Довуд деди: Ошланганда унга «иҳоб» (тери) дейилмайди, балки «шанн» ва «қирба» (меш) деб аталади. Назр ибн Шумайл деди: У ошланмаган экан, «иҳоб» деб аталади.