4220-ҳадисСунани Абу Довуд · Узук тақиш китоби
حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ يَحْيَى بْنِ فَارِسٍ، حَدَّثَنَا أَبُو عَاصِمٍ، عَنِ الْمُغِيرَةِ بْنِ زِيَادٍ، عَنْ نَافِعٍ، عَنِ ابْنِ عُمَرَ، بِهَذَا الْخَبَرِ عَنِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم قَالَ فَالْتَمَسُوهُ فَلَمْ يَجِدُوهُ فَاتَّخَذَ عُثْمَانُ خَاتَمًا وَنَقَشَ فِيهِ " مُحَمَّدٌ رَسُولُ اللَّهِ " . قَالَ فَكَانَ يَخْتِمُ بِهِ أَوْ يَتَخَتَّمُ بِهِ .
Бизга Муҳаммад ибн Яҳё ибн Форис ривоят қилди, бизга Абу Осим ривоят қилди, ал-Муғира ибн Зиёддан, у Нофедан, у ибн Умардан, шу хабарда Набий соллаллаҳу алайҳи васалламдан, у деди: Улар уни қидирдилар, лекин топа олмадилар. Шунда Усмон бир узук олди ва унга «Муҳаммадун Расулуллаҳ» деб нақш қилди. У деди: У билан муҳр босар ёки уни бармоғига тақар эди.