حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ عِيسَى بْنِ الطَّبَّاعِ، حَدَّثَنَا مَطَرُ بْنُ عَبْدِ الرَّحْمَنِ الأَعْنَقُ، حَدَّثَتْنِي أُمُّ أَبَانَ بِنْتُ الْوَازِعِ بْنِ زَارِعٍ، عَنْ جَدِّهَا، زَارِعٍ وَكَانَ فِي وَفْدِ عَبْدِ الْقَيْسِ قَالَ لَمَّا قَدِمْنَا الْمَدِينَةَ فَجَعَلْنَا نَتَبَادَرُ مِنْ رَوَاحِلِنَا فَنُقَبِّلُ يَدَ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم وَرِجْلَهُ - قَالَ - وَانْتَظَرَ الْمُنْذِرُ الأَشَجُّ حَتَّى أَتَى عَيْبَتَهُ فَلَبِسَ ثَوْبَيْهِ ثُمَّ أَتَى النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم فَقَالَ لَهُ " إِنَّ فِيكَ خَلَّتَيْنِ يُحِبُّهُمَا اللَّهُ الْحِلْمُ وَالأَنَاةُ " . قَالَ يَا رَسُولَ اللَّهِ أَنَا أَتَخَلَّقُ بِهِمَا أَمِ اللَّهُ جَبَلَنِي عَلَيْهِمَا قَالَ " بَلِ اللَّهُ جَبَلَكَ عَلَيْهِمَا " . قَالَ الْحَمْدُ لِلَّهِ الَّذِي جَبَلَنِي عَلَى خَلَّتَيْنِ يُحِبُّهُمَا اللَّهُ وَرَسُولُهُ .
Бизга Муҳаммад ибн Исо ибн ат-Таббў ривоят қилди, бизга Матар ибн Абдурраҳмон ал-Аънақ ривоят қилди, менга Умм Абон бинти ал-Возиъ ибн Зориъ ўз бобоси Зориъдан ривоят қилди — у Абдулқайс вакилларидан эди — у деди: Биз Мадинага келганимизда, уловларимиздан биринчи бўлиб тушишга ошиқиб, Набий соллаллаҳу алайҳи васалламнинг қўли ва оёғидан ўпа бошладик. У деди: Мунзир ал-Ашажж эса ўз юкига бориб, икки кийимини кийгунча кутиб турди, сўнг Набий соллаллаҳу алайҳи васалламнинг олдига келди. Шунда у соллаллаҳу алайҳи васаллам унга: «Сенда Аллаҳ севадиган икки хислат бор: ҳилм (юмшоқлик) ва сабр-вазминлик», деди. У: «Эй Расулуллаҳ, мен ўзимни шуларга мослаб тарбиялаганманми ёки Аллаҳ мени шу хислатлар билан яратганми?» деди. У: «Йўқ, балки Аллаҳ сени шу хислатлар билан яратган», деди. У: «Аллаҳ ва Расули севадиган икки хислат билан мени яратган Аллаҳга ҳамд бўлсин», деди.