حَدَّثَنَا حَفْصُ بْنُ عُمَرَ، حَدَّثَنَا شُعْبَةُ، قَالَ قُلْتُ لِسُلَيْمَانَ أَدْعُو فِي الصَّلاَةِ إِذَا مَرَرْتُ بِآيَةِ تَخَوُّفٍ فَحَدَّثَنِي عَنْ سَعْدِ بْنِ عُبَيْدَةَ عَنْ مُسْتَوْرِدٍ عَنْ صِلَةَ بْنِ زُفَرَ عَنْ حُذَيْفَةَ أَنَّهُ صَلَّى مَعَ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم فَكَانَ يَقُولُ فِي رُكُوعِهِ " سُبْحَانَ رَبِّيَ الْعَظِيمِ " . وَفِي سُجُودِهِ " سُبْحَانَ رَبِّيَ الأَعْلَى " . وَمَا مَرَّ بِآيَةِ رَحْمَةٍ إِلاَّ وَقَفَ عِنْدَهَا فَسَأَلَ وَلاَ بِآيَةِ عَذَابٍ إِلاَّ وَقَفَ عِنْدَهَا فَتَعَوَّذَ .
Бизга Ҳафс ибн Умар ривоят қилди, бизга Шуъба ривоят қилди, у деди: Мен Сулаймонга: «Намозда қўрқинч оятига учрасам дуо қилайми?» дедим. У менга Саъд ибн Убайдадан, у Муставриддан, у Сила ибн Зуфардан, у Ҳузайфадан ривоят қилдики, у Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам билан намоз ўқиди, у рукуъида «Субҳона Раббиял азим», саждасида «Субҳона Раббиял аъло» дердилар. У ҳар бир раҳмат оятига учраганида тўхтаб сўрар, ҳар бир азоб оятига учраганида тўхтаб паноҳ тилардилар.