حَدَّثَنَا يَحْيَى بْنُ سُلَيْمَانَ، قَالَ حَدَّثَنِي ابْنُ وَهْبٍ، حَدَّثَنَا الثَّوْرِيُّ، عَنْ هِشَامٍ، عَنْ فَاطِمَةَ، عَنْ أَسْمَاءَ، قَالَتْ دَخَلْتُ عَلَى عَائِشَةَ ـ رضى الله عنها ـ وَهِيَ تُصَلِّي قَائِمَةً وَالنَّاسُ قِيَامٌ فَقُلْتُ مَا شَأْنُ النَّاسِ فَأَشَارَتْ بِرَأْسِهَا إِلَى السَّمَاءِ. فَقُلْتُ آيَةٌ. فَقَالَتْ بِرَأْسِهَا أَىْ نَعَمْ.
Яҳё ибн Сулаймон бизга айтди: Ибн Ваҳб менга айтди: Саврий бизга айтди, Ҳишомдан, у Фотимадан, у Асмодан: У деди: Мен Оиша розияллаҳунинг олдига кирдим, у тик туриб намоз ўқияётган, одамлар (ҳам) тик турган эди. Мен: ‹Одамларга нима бўлди?› дедим. У боши билан осмонга ишора қилди. Мен: ‹(Қуёш тутилиши) белгисими?› дедим. У боши билан ‹ҳа› деб (ишора қилди).