حَدَّثَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ مُحَمَّدٍ، حَدَّثَنَا هِشَامٌ، حَدَّثَنَا مَعْمَرٌ، عَنِ الزُّهْرِيِّ، عَنْ عُرْوَةَ، عَنْ حَكِيمِ بْنِ حِزَامٍ ـ رضى الله عنه ـ قَالَ قُلْتُ يَا رَسُولَ اللَّهِ أَرَأَيْتَ أَشْيَاءَ كُنْتُ أَتَحَنَّثُ بِهَا فِي الْجَاهِلِيَّةِ مِنْ صَدَقَةٍ أَوْ عَتَاقَةٍ وَصِلَةِ رَحِمٍ فَهَلْ فِيهَا مِنْ أَجْرٍ فَقَالَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم " أَسْلَمْتَ عَلَى مَا سَلَفَ مِنْ خَيْرٍ ".
Абдуллаҳ ибн Муҳаммад бизга айтди: Ҳишом бизга айтди: Маъмар бизга айтди, Зуҳрийдан, у Урвадан, у Ҳаким ибн Ҳизом розияллаҳу анҳудан: У деди: Мен: ‹Ё Расулуллаҳ, жоҳилиятда қилган баъзи (яхши) ишларим — садақа, қул озод қилиш ва қариндошлик (риштаси)ни улаш — ҳақида не дейсиз, уларда бирор ажр борми?› дедим. Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам: «Сен аввал (қилган) яхшиликлар(нинг савоби) билан бирга Исломга кирдинг (яъни улар сақланди)» дедилар.