حَدَّثَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ مَسْلَمَةَ، عَنْ مَالِكٍ، عَنْ أَبِي النَّضْرِ، عَنْ عُمَيْرٍ، مَوْلَى عَبْدِ اللَّهِ بْنِ الْعَبَّاسِ عَنْ أُمِّ الْفَضْلِ بِنْتِ الْحَارِثِ، أَنَّ نَاسًا، اخْتَلَفُوا عِنْدَهَا يَوْمَ عَرَفَةَ فِي صَوْمِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم فَقَالَ بَعْضُهُمْ هُوَ صَائِمٌ. وَقَالَ بَعْضُهُمْ لَيْسَ بِصَائِمٍ. فَأَرْسَلَتْ إِلَيْهِ بِقَدَحِ لَبَنٍ وَهْوَ وَاقِفٌ عَلَى بَعِيرِهِ فَشَرِبَهُ.
Абдуллаҳ ибн Маслама бизга айтди, Моликдан, у Абун-Назрдан, у Абдуллаҳ ибн Аббоснинг чўриси Умайрдан, у Уммул-Фазл бинти Ҳорисдан: Баъзи кишилар унинг ҳузурида Арафа куни Набий соллаллаҳу алайҳи васалламнинг рўзаси ҳақида ихтилоф қилди. Баъзиси: ‹У рўзадар› деди. Баъзиси: ‹Рўзадар эмас› деди. У унга — у (Набий) туяси устида (Арафада) турган ҳолда — бир пиёла сут юборди, у зот уни ичди.