حَدَّثَنَا يَحْيَى بْنُ سُلَيْمَانَ، حَدَّثَنَا ابْنُ وَهْبٍ ـ أَوْ قُرِئَ عَلَيْهِ ـ قَالَ أَخْبَرَنِي عَمْرٌو، عَنْ بُكَيْرٍ، عَنْ كُرَيْبٍ، عَنْ مَيْمُونَةَ ـ رضى الله عنها ـ أَنَّ النَّاسَ، شَكُّوا فِي صِيَامِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم يَوْمَ عَرَفَةَ، فَأَرْسَلَتْ إِلَيْهِ بِحِلاَبٍ وَهْوَ وَاقِفٌ فِي الْمَوْقِفِ، فَشَرِبَ مِنْهُ، وَالنَّاسُ يَنْظُرُونَ.
Яҳё ибн Сулаймон бизга айтди: Ибн Ваҳб бизга айтди — ёки унга (китоб) ўқиб берилди — : У деди: Амр менга хабар берди, Букайрдан, у Курайбдан, у Маймуна розияллаҳу анҳодан: Одамлар Арафа куни Набий соллаллаҳу алайҳи васалламнинг рўзаси ҳақида шубҳа қилди. У унга — у зот мавқиф (турадиган жой)да турган ҳолда — бир идиш (сут) юборди, у зот ундан ичди, одамлар (эса) қараб турар эди.