حَدَّثَنَا مَالِكُ بْنُ إِسْمَاعِيلَ، حَدَّثَنَا عَبْدُ الْعَزِيزِ بْنُ أَبِي سَلَمَةَ، أَخْبَرَنَا أَبُو النَّضْرِ، عَنْ عُمَيْرٍ، مَوْلَى ابْنِ عَبَّاسٍ عَنْ أُمِّ الْفَضْلِ بِنْتِ الْحَارِثِ، أَنَّهَا أَرْسَلَتْ إِلَى النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم بِقَدَحِ لَبَنٍ، وَهُوَ وَاقِفٌ عَشِيَّةَ عَرَفَةَ، فَأَخَذَ بِيَدِهِ فَشَرِبَهُ. زَادَ مَالِكٌ عَنْ أَبِي النَّضْرِ عَلَى بَعِيرِهِ.
Молик ибн Исмоил, Абдулазиз ибн Абу Саламадан: Бизга Абун Назр, у Ибн Аббоснинг озоди Умайрдан, у Уммул Фазл бинти Ҳорисдан хабар берди: У Набий соллаллаҳу алайҳи васалламга бир қадаҳ сут юборди, у киши Арафа кечқурунида (Арафада) тик турган эдилар. У киши уни қўллари билан олиб ичдилар. Молик Абун Назрдан: ўз туяси устида (турган эдилар) деб (зиёда) қилди.